Harriët Koorn

Al zo lang als ik me kan herinneren, ben ik met sport bezig.
Op mijn derde schaatste ik al mijn eerste tocht op natuurijs. Vanaf mijn zevende ben ik op schaatsles gegaan, en vanaf mijn elfde zijn daar wedstrijden bijgekomen. Het is altijd mijn droom geweest om topschaatsster te worden, en ik heb daar dan ook altijd erg fanatiek voor getraind.
Ik heb tot mijn 21e ieder jaar progressie weten te boeken, en ik had er nog altijd erg veel plezier in. Dat jaar ben ik ook twee keer mee geweest op trainingskamp met Martina Sáblíková. Ik heb hier enorm veel van geleerd en het was een ervaring die ik nooit zal vergeten. Als alles goed was blijven gaan had ik het jaar daarop wellicht nog wel eens mee gemogen.
Helaas heb ik in de winter van 2009/2010 een zwabbervoet gekregen. Dit houdt in dat ik geen controle heb over hoe ik mijn rechterschaats op het ijs neerzet. Het komt wel eens vaker voor bij schaatsers, maar er is nog altijd niet duidelijk hoe het komt en helaas ook niet hoe je er weer vanaf komt. Ik heb nog twee jaar de hoop gehad dat het weer goed zou komen, maar toen dat niet gebeurde heb ik het opgegeven.

Omdat ik niet zonder sport kan, heb ik toen besloten om te gaan wielrennen. Ik fietste al jaren als training voor het schaatsen, en ik wilde nu wel eens proberen om wedstrijden te gaan rijden. Zo heb ik in 2012 en 2013 bij de Swaboladies gefietst. Dit is een damesclubteam, samengesteld uit leden van de verenigingen Swift, Avanti en de Bollenstreek. Na deze twee jaar wist ik dat het rijden in een peloton niet zo mijn ding is. Er wordt heel wat afgescholden, en bij alles wat er gebeurt knijpen de meesten altijd meteen vol in de remmen, met alle gevolgen van dien. Dames gunnen elkaar geen centimeter ruimte, en elke koers zijn er dan ook onnodig veel valpartijen. Ik voelde me niet erg thuis in zo’n peloton. Wat ik wel erg leuk vond waren tijdritten. Hierin ben ik sinds ik wedstrijden reed erg verbeterd, en in 2013 heb ik me voor het eerst geplaatst voor het NK. Tijdrijden is alles wat ik mooi vind aan sport. Afzien, kijken hoe ver je kan gaan voor je lichaam echt aangeeft dat het genoeg is geweest, en eerlijkheid. Alleen een klok die bepaalt wie de beste is. Geen tactische spelletjes, en al helemaal geen gedrang en vechten voor je plekje. Helaas ben ik, net als met schaatsen, ook met wielrennen geblesseerd opgehouden. Nadat ik steeds meer last van mijn rechterbeen kreeg, bleek in 2014 uit onderzoek dat er in fietshouding een knik ontstaat in mijn bekkenslagader. Dit belemmert de bloeddoorstroming, waardoor ik een afgekneld gevoel krijg en pijn die niet bij het normale afzien hoort. Dit is waarschijnlijk ook de oorzaak van mijn zwabbervoet.

Bij toeval ontdekte ik op internet dat er zoiets als trailrunning bestaat. Ik zag een filmpje van de Matterhorn Ultraks, een 48 kilometer lange trail door de bergen rond Zermatt. Dat wilde ik ook! En zo stond ik in 2015 aan de start. Als Nederlander die niet gewend was om in de bergen te lopen viel het nog helemaal niet mee, maar ik haalde wel de finish en was meteen verkocht. Wat een fantastische sport. Vreselijk afzien maar in een fantastische omgeving. Ik ben meteen gaan zoeken naar andere mooie trails en er zijn er zo ontzettend veel dat je je niet snel hoeft te vervelen. Sindsdien heb ik er elk jaar een paar gelopen, en steeds wat langere afstanden.

Tot nu toe ben ik er wel altijd bij blijven fietsen. Nog niet de helft van wat ik vroeger deed, waardoor ik nu ook veel minder last van m'n been heb. Toch bleef ik nog een beetje een wielrenner die daarnaast ging lopen. Sinds ik me heb ingeschreven voor de Marathon des Sables is dat erg veranderd. Ik heb de laatste paar trails gemerkt dat een specifiekere voorbereiding al enorm scheelt, en dit ben ik steeds verder aan het uitbouwen. Ik blijf evengoed af en toe fietsen, wat bijvoorbeeld als hersteltraining heel fijn is. De basis van mijn trainingen bestaat inmiddels echter uit hardlopen. Ik weet door het schaatsen en wielrennen wat het inhoudt om hard te trainen, dus daar zal het niet aan gaan liggen. De Marathon des Sables wordt een fantastisch avontuur, en de weg daar naartoe ook. Ik ben heel benieuwd waartoe ik in staat ben.