Harriët Koorn

West Highland Way - Schotland

13 april 2022

Het gaat al een tijd niet zo lekker, dus ik dacht dat het misschien zou helpen om even een weekje weg te gaan. Andere omgeving, even wat anders doen. Wat afleiding. Lichamelijke vermoeidheid werkt dan meestal het beste, dus gekozen om een week te gaan wandelen in Schotland.

13 april

Door papa naar Schiphol gebracht. Heel lief. Best een lange rij voor het bagage inchecken, en mijn tas is irritant zwaar. 19,5 kilo zonder water. Oeps. Valt vies tegen. Bij het boarden stond ik achter een Belgische soort Hells Angel, die huilend met zijn kleinkinderen stond te facetimen. Vond ik schattig. Vlucht zelf prima. Zat bij het raam maar natuurlijk weer net naast de vleugel. Anders had ik denk ik mijn huis kunnen zien. Ik zag de Braassem nog en het Paddegat. Daar is het vlakbij.

Mensen naast me al aan de wijn om 3 uur. Maar ja, zolang je drinkt en eet mag je kapje af, dus af en toe wat nippen en je kan een uur zonder dat ding.

Gelukkig was mijn tas gewoon mee. Ik had al gezien dat ie het vliegtuig in ging trouwens. Wel zenuwachtig over geweest van te voren. Er zit namelijk een beste hoeveelheid Esbit in, en dat mag helemaal niet. Toch maar op gewaagd, want ik wil mijn brandertje kunnen gebruiken. Waterdicht die controles dus... Je ruikt dat spul zelfs.

Daarna met de taxi naar mijn hotel. Hi darling, where can I take you? Hi old man, naar Milngavie. (Spreek uit: Mulgai. Logisch...) Hotel zit naast McDonald’s. Ik vind dat het mag. Dat loop ik er wel weer af. Nog even een aansteker gekocht, want die had ik maar wel thuisgelaten.

Morgen vanaf 7 uur ontbijt, naar de start lopen van de WHW, en dan gaat het avontuur beginnen.

14 april

Niet zo lekker geslapen. Vaak wakker. Toch een beetje eng ook wel. Zware tas, geen comfort. Wildkamperen. Lukt dat wel. 7 uur ontbijten. Hoe doen die Schotten dat. Scrumbled eggs, bacon, sausages. Gadverdamme. Alleen de lucht al. Ik krijg niet zoveel weg ’s ochtends en al helemaal niks warms. Iets voor 8 uur op pad. Eerst naar de start in het centrum van Milngavie. En beginnen maar! Tas is zwaar. Het is warm. App zegt 12 graden maar ik loop in t-shirt en dat kan makkelijk.

Mooie stukken, ook minder mooie stukken soms over de weg. Als ik hier doodga is het omdat ik steeds vergeet dat het verkeer van de andere kant komt...

Twee mannen die ‘m ook lopen maar een rookpauze nemen. Natuurlijk. "We’re gonna take you over soon!" Prima hoor. Maar het duurde best een tijd en toen zei hij "you’re walking so fast! I’m fucked cathing up you!". Haha. Net goed. Wat minder roken misschien.

Zicht op Loch Lomond dan. En die enorme bult zal dan wel Conic Hill zijn. Oeps. Die klim heeft me drie jaar van mijn leven gekost. Erg zwaar met 20 kilo op je rug. En aan het hoogteprofiel te zien wordt het de laatste dagen nog veel zwaarder. Ojee. Jammer ook dat ik dacht dat ik nog langs water zou komen. Was niet zo. Gelukkig hebben m’n flesjes een waterfilter, zodat ik ook uit stroompjes durf te drinken. Toch doe ik het liever niet. Ik ben daar ooit (zonder filter) zo vreselijk ziek van geworden. Maar nu moest het wel.

Jammer van het weer. Het regende een heel deel van de dag waardoor het niet helder is. Maar evengoed een geweldige plek waar ik sta. Het is nog best lastig om een vlak plekje te vinden trouwens. Maar het is redelijk gelukt en ik sta hier echt prachtig.

Straks eten maken. En daarna maar proberen te slapen. Hopelijk niet te koud.

15 april

Wat een kutdag. Niks Goede Vrijdag. Vrijwel niet geslapen. Alles pijn. Niet zo koud maar wind en regen. Geen comfort. Voelde me ook helemaal niet lekker. Veel te weinig gegeten en gedronken gisteren. Mentaal ruk. Wat doe ik hier. Ik wil naar huis. Dat idee.

Vanmorgen doodmoe. Zag erg wazig ook eerst. Kreeg alles niet meer in mijn tas. Pas de derde poging ging ie weer met moeite dicht. Afdaling was niet fijn. Ik ben al niet goed met dalen, maar met 20 kilo extra al helemaal niet meer. Super glad en steil. In no time gevallen, stond te trillen op mijn benen. Beneden water gekocht. 200 meter verder gratis watertap... Hele dag ellende. Alleen maar langs dat meer. Steeds hetzelfde. Het is best mooi, maar echt geen fijn pad. Zogenaamd vlak. Wat gaat er dan in vredesnaam nog komen. Niks vlak. Tas lijkt nog zwaarder, alles doet zo zeer. Heup niet meer, maar verder alles. Maar even met papa gebeld. Dat helpt altijd. Geluncht met patat en een (vega) burger. Dat kwam nog uren terug natuurlijk. Mentaal vreselijk slecht vandaag. Pas de tweede dag en nu al zo naar de knoppen. Hoe dan. Ik kan dit niet. Erg verdrietig ook. Huilen. Regen. De plek voor m’n tent was niks. Het staat in mijn boekje als wild camping spot, maar ik vond het een enge plek. Ik voelde me daar totaal niet op mijn gemak. Toch geprobeerd maar de grond was zo hard dat er geen haring in te krijgen was. Stik maar met je tent. Naar een hostel gelopen en daar ben ik nu. Heerlijk. Warme douche, (handig als je een handdoek meeneemt naar de douche, of er anders achter komt dat je ‘m vergeten bent voordat je zeiknat bent... ) warm eten, stoel, warm bedje. Zo fijn. Morgen vanaf kwart voor 8 ontbijt. Dat is laat, dus dan moet daarvoor alles in de tas gepropt zitten. En dan hopen dat het morgen beter gaat. Nu veel pijn en vreselijk stijf. En hopen dat ik morgen wel een plek kan vinden voor de tent. Zal tegenvallen na een bedje. Het is hier erg leuk trouwens. Het gebouw was vroeger een kerk, maar nog duidelijk te herkennen als zodanig. Heel sfeervol gedaan. En erg aardige mensen. Het voelt wel erg zwak om op de tweede dag al voor een bed te kiezen, maar ja.

De vier mensen die de hele dag in mijn buurt liepen lopen iets sneller maar staan om de haverklap stil. Kleine tasjes. Komen hier vlak na mij binnen. Met enorme koffers die voor ze verplaatst worden. Wat zit daar dan nog in als je al in een bedje slaapt...

16 april

Lekker geslapen maar met hoofdpijn wakker geworden. Bah. Ook nog steeds moe en stijf. Jammer. Alles in tas gepropt, ontbeten en maar weer op pad. Druilerig weer, en nog steeds hoofdpijn. Weer dat klote pad langs Loch Lomond. En alles zeiknat en vies. Eerste uur janken. Pijn, moe, verdriet. Wil niet meer. Hoe dan, weer 26 kilometer vandaag. Maar hoe.

Toen dat pad veranderde werd het beter en het weer werd ook beter. Helderder. En het werd rustiger in mijn hoofd. Na 11 kilometer gegeten bij een camping. Chagrijnige lul die man daar! Ik was nog amper binnen of hij blafte me toe dat mijn tas niet mee mocht naar binnen. Ook goeiemorgen. Handig ook als je een camping hebt aan een lange afstandswandelpad. Tosti gehad en maar weer verder. Het pad werd beter. Wel omhoog, maar niet technisch. Eindelijk. De hoofdpijn werd niet beter trouwens. Misselijk van. Heel vervelend, en dom dat ik niks bij me heb. Het lopen zelfs ging wel vandaag. Niet alles, maar ook niet heel slecht. Na 27 kilometer bij een camping. Ik zag ‘m al van een afstand liggen. Geen aardige eigenaar trouwens, maar so be it. 8 pond maar, en een mooie omgeving. En een warme douche, en een waterkoker. Geen gedoe met brander dus. Vanavond nog warme chocolademelk maken. Heerlijk. En hopen dat ik een beetje kan slapen. Ik moet denk ik nog zo’n 70 kilometer. Maar ik zal het nakijken voor de zekerheid. Als het klopt hoef ik me niet te haasten, want ik heb nog drie dagen.

17 april

Papa is jarig! Lullig dat ik er nu niet ben, maar hij blijkt Corona te hebben, en ik had dus evengoed niet heen gekund. Hij was al niet lekker toen hij mij naar Schiphol bracht, maar bleef maar negatief testen. Nu hij zich beter voelt is het opeens positief. Heel betrouwbaar ook weer. Mijn testen waren ook steeds negatief ondanks een ander gevoel. Nu wel benieuwd wat ie op Coninc Hill was geweest.

Redelijk geslapen. Wel koud. Gewekt door 300 schapen. Geen hoofdpijn meer. (jeej!) Regen. Gelukkig net droog met inpakken. Nog even zitten praten met de Duitse jongen en de Britse man. De Brit was impressed with my packing skills, haha. Alles in dat keukentje geflikkerd en rustig binnen ingepakt.

Daarna op weg. Druilerig, beetje regen. Zou een mooie dag worden volgens de man, maar de eerste 15 kilometer vond ik niks. Saaie omgeving. Veel wind. Dreigende luchten. Bij 15 geluncht en daarna meteen recht omhoog. Ben je net uit je ritme... Vanaf daar werd het opeens heel mooi en kwam ook de zon erbij. Aan het begin van dat pad stond een bord met wie het had neergelegd, maar daar heb ik niet zoveel aandacht aan besteed. Had ik wel moeten doen geloof ik. Vast geen leuke vent, haha. Allemaal van die kleine rotsteentje. Ik heb geen voeten meer over. Ik zou er met 33 kilometer zijn, maar ik was er pas met 35. Nooit leuk. Slordig van zo’n boek. Ik vond bij 29 al dat ik nog wel heel erg in de middle of nowhere was. Helemaal kapot.

Ik sta op een veldje achter een hotel. Er staan nog een paar tentjes. Ik heb in het hotel gegeten. Papa trakteerde. Wel pijnlijk zo met Pasen in je eentje. Ik ben al zo moe en werd erg emotioneel. Ze vergaten me ook steeds, zodat ik me nog wat extra gewaardeerd voelde. En toen ik even naar de wc ging wel meteen achter me aankomen omdat ze dachten dat ik zonder te betalen wegliep. Al m’n spullen lagen er nog gewoon. Zoals de waard is...

Nu herrie, hopelijk kan ik een beetje slapen. Zere voeten, morgen maar naar kijken. En dan een zware dag vrees ik. Ik zie er tegenop. Maar ja. Heb zo’n hekel aan herrie. Was ik maar ergens anders. Het ging vandaag zo goed, maar vanavond niet meer. Zo verdrietig.

18 april

Nou, de herrie ging tot 2 uur door. En maar blèren. Kutschotten. Naar m’n voeten kijken heb ik gisteravond nog maar gedaan. Als je je hartslag kan voelen kloppen in je tenen moet je er misschien toch niet mee wachten...

M’n heupen doen zo zeer ’s nachts. Ik heb dat na ultra’s ook altijd. Ik weet nooit hoe dat komt. Dan verheug je je er het laatste stuk al op om te gaan liggen, maar als je gaat liggen gaat alles juist zeerder doen. Het trekt m’n benen in en voelt alsof de doorbloeding niet goed is. Dat is op zich een bekend probleem natuurlijk bij mij, dus zoiets zal het wel zijn. Op m’n buik liggen is het enige dat helpt, maar dan zit je hoofd altijd zo in de weg. Dat is alleen lekker op een massagetafel.

Vannacht de hele tijd regen en storm. Vanmorgen nog steeds. Zag eruit alsof het nooit meer op zou houden. Shit. Geen zin alles in de regen in te pakken. Sowieso geen zin in regen. (Wel een goeie plek uitgezocht voor m’n tent trouwens. Het hele veld is één grote blubberbende geworden, maar ik sta nog droog.) Gelukkig klaarde het toch op. Zonder regen maar met wind ingepakt, en alles weer in de tas gekregen. Ik krijg er handigheid in geloof ik. Daarna op pad. Eerste stuk langs de weg, niet zo leuk. Daarna Devil’s Staircase. Het hoogste punt van de route. Erg zware klim met die tas. Het deed me aan de Sidelhorn (Zwitserland) eerste stuk denken. Daar ben ik altijd goed. Zonder tas zou ik zoveel beter zijn. En dan die zuchtende mensen met hun dagrugzakjes. Stakkers. Staan vaker stil dan ik. Van bejaarden snap ik het wel maar het zijn vaak genoeg ook mensen van mijn leeftijd. Sneu hoor.

Het is de klim wel waard trouwens. Het is erg mooi vanaf de top. En wie staat daar? De Brit van de camping van dag drie. Grappig. Tijdje samen gelopen, maar dat doe ik dus liever niet. Hield ‘m niet meer bij ook. Maar later toch weer samen gekomen en samen naar Kinlochleven gelopen. En maar praten! Wat een verhalen. Wilde ooit naar een concert van Led Zeppelin maar mocht niet van zijn ouders. Hij mocht wel op wandelvakantie. Toen is hij naar het concert gewandeld. Verder over de vakanties bij zijn opa en oma, dat oma zo goed kon koken ("zoals alle oma’s") maar dat ze nooit mochten snoepen van haar. En dat er altijd zoveel muggen waren dat je alleen onder water in het meer veilig was, en er anders binnen vijf minuten uitzag als een aardbei, haha. Gezellige man. Hij ging verder, en ik ben op een camping in Kinlochleven gaan staan. Maar 15 kilometer vandaag. Middagje rust. Douchen, lunchen, winkeltje hier. Eten voor morgen onderweg gekocht. Gesnaaid. Eten gemaakt en nu in m’n tent liggen.

Morgen de laatste dag. Laatste nacht in de tent. Nog 25 kilometer ongeveer en ik ben er. Dan naar het hotel. Hopelijk ook een beetje in de buurt. En dan lekker douchen en in bed. Ik verheug me er nu al op.

19 april

Vannacht nog eens wakker geworden van de regen, maar vanochtend was het prachtig weer. Gelukkig maar. Mijn handdoeken uit het drooghok gehaald, (stinken daar!) alles weer in m’n tas gepropt en op weg voor de laatste 25 kilometer. Kinlochleven uit gaat het meteen gemeen omhoog. Even rustig inlopen is er niet bij vandaag. Wel meteen mooi. En veel minder wandelaars onderweg dan gisteren. Vind ik nooit zo erg. Het was erg mooi, tot de laatste 10 kilometer ongeveer. Kreeg ook overal pijn. Vooral rechts bij dat botje van je heup. Het is al dagen dik maar ik had er geen last van, tot nu. Opeens enorm pijn. Niks hielp. Dus dan maar door ploeteren. Het laatste stuk door Fort William is niet zo leuk. Paar kilometer langs de weg hoeft van mij nooit zo. Maar eindelijk dan dat beeld gevonden. Klaar! Het eind lag vroeger voor het centrum, maar nu heel strategisch aan het eind van de winkelstraat. Subtiel. Ik kom op 160 kilometer. Nergens verkeerd gelopen. Volgens internet is ie 96 mile. Dat is dus lang geen 160 kilometer. Maar ja. Maakt ook niet uit.

Daarna nog 3 extra naar het hotel omdat ik dat lekker handig heb geboekt. Morgen hetzelfde stuk weer terug naar de trein. Het was het enige dat een beetje te betalen was. Ik snap ook waarom inmiddels. Ik zie meer op tegen die reisdag dan tegen die 160 kilometer trouwens. Zal blij zijn als ik weer thuis ben.

20 april

De terugreis. Vroeg uit bed, want ik moest eerst naar het station lopen met die tas, en ik wilde op tijd zijn. Trein vertrok om 7.44 maar ik was al voor 7 uur op het station. Het was nog niet eens open. Vrouw die ook stond te wachten zag m’n tas en vroeg of ik ‘m gelopen had en alles zelf had getild. Yes ma’am. "I’m so proud of you! So proud!" Vond ik wel lief, al voel ik me altijd wat ongemakkelijk bij zulke complimenten. Het is maar wandelen.

Ik had online een kaartje gekocht wat nog een echt kaartje moest worden, maar dat ging allemaal goed gelukkig, dus ik was klaar voor vertrek. Maar twee perrons, dus verdwalen kon je er niet. De trein had een heel blije conductrice. Die vrouw had duidelijk plezier in haar werk. Tekende ook op elk goedgekeurd kaartje een smilie. Mooi als je zo bent. Ik heb dat opgewekte niet... De treinreis was mooi, maar ik zat eigenlijk aan de verkeerde kant. De andere kant was mooier. Wel grappig dat die trein vrij redelijk de route volgt, dus ik herkende nog best wat onderweg. Maar ik was ook erg moe en zo’n trein hobbelt je zo in slaap. Toen we Conic Hill voorbij waren en ik toch niks meer herkende ben ik in slaap gevallen.

Vanaf het station met een taxi naar het vliegveld. Ruim op tijd, dus nog tijden moeten wachten. Maar beter dan haasten. Ik zat op de plek waar alle mensen die zo dik waren dat ze zelf niet meer konden lopen om een rolstoel kwamen vragen. Wat een sneuheid. Sowieso schrikbarend hoeveel mensen te dik zijn als je een paar uur niks anders te doen hebt dan mensen kijken. In wat voor wereld leven we toch. Er zijn zoveel mensen die te weinig te eten hebben. Je schaamt je er toch gewoon voor hoe de meeste mensen er hier bijlopen. De verdeling zou heel anders moeten.

Het boarden zou net beginnen toen ze er achter kwamen dat het vliegtuig zoek was. Het had er al moeten zijn maar was er nog niet... Ruim een half uur vertraging. Toen het er eindelijk was zat het lang niet vol, en er zat niemand bij de nooduitgang en dat moet wel. Daar mocht ik toen, dus ik had dubbel zoveel beenruimte. Heerlijk. Na een eindeloze dag wachten weer fijn thuis. Je wordt moeier van een dag niksen dan van 35 kilometer wandelen met 20 kilo op je rug. Dat doe ik ook liever.

Het was een bijzondere tocht in veel opzichten. Veel emoties gehad onderweg. Ontzettend genoten maar ook ontzettend verdrietig geweest. Wel blij dat ik gegaan ben, maar ik geloof niet dat het me iets geholpen heeft. Eigenlijk in tegendeel zelfs. Het geplande wildkamperen is er op twee nachten na niet van gekomen. Ik merkte toch snel dat ik erg behoefte had aan een douche, en het voelt toch ook veiliger op een camping.

En als je denkt, waarom eigenlijk met het vliegtuig en niet met de trein? Beter voor het milieu. Ja, dat wilde ik ook. Maar het was véél duurder dan vliegen. Als je een jaar van te voren boekt is het goedkoper, maar als je een week van te voren bedenkt dat je weg wil is het niet te betalen. Maar daar zes dagen alleen mijn beentjes gebruikt, en de auto heeft een week stilgestaan. Maak ik het weer een beetje mee goed.