Harriët Koorn

De Zestig van Texel

27 maart 2022

Anderhalf jaar geleden had ik me al ingeschreven. Vorig jaar ging het alleen niet door vanwege Corona. Dit jaar wel, maar was ik wel in staat om mee te doen nu? Dat was de vraag. Na lang twijfelen toch maar besloten om het te proberen, en afgelopen zondag was het dan zo ver.

Het gaat al maanden niet zo lekker met me. Er is iets gebeurd waar ik niet mee om kan gaan, en waardoor het mentaal heel slecht gaat. Het is erg interessant om te weten hoeveel lichaam en geest samen moeten werken om wat te kunnen, alleen jammer om het zo te moeten ontdekken. Trainen gaat al tijden niet meer. Het voelt meestal alsof er lood in mijn schoenen zit en vaak voordat ik het dorp uit ben denk ik al dat ik beter terug kan gaan. Ik had dit jaar nog maar 170 kilometer gelopen, terwijl ik normaal voor zoiets zo’n 300 per maand zou trainen. Maar ja, er werd prachtig weer voorspeld. Verder leert de ervaring dat als ik me lichamelijk maar genoeg uitput, mijn hersens vanzelf uitvallen, en dat leek me heerlijk voor een dagje. Op naar Texel dus.

Papa en mama gingen gezellig mee en zouden me om kwart over 8 komen halen. Dan zouden we met de boot van 10 uur gaan, en starten om 10.35. Aangezien mijn ouders allebei van Texel komen, nam ik aan dat zij weten wanneer de boten varen. Zelf weet ik nooit of ie nou op het halve of op het hele uur vanaf Den Helder gaat. Toen ik in de auto stapte reed papa keihard weg, en vroeg ik of we soms haast hadden. We hadden het toch uiterst ruim gepland allemaal. Wat bleek; de boot gaat op het halve uur vanaf Den Helder. We moesten er dus in vijf kwartier zijn, en eigenlijk kan dat net niet. Er komen gegarandeerd wat boetes papa zijn kant op, maar we hebben het wel gehaald! Gelukkig maar. Nu ik eenmaal besloten had te willen lopen, leek dit me een bijzonder lullige manier om het alsnog te missen.

Het was koud bij de start, en ik twijfelde of ik niet meer kleren aan had moeten doen. Gelukkig toch niet gedaan, want ik kreeg het nog warm zat! Ik was niet erg zenuwachtig, doordat ik er niks van verwachtte. Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ik het zou halen. Eenmaal gestart ben ik erg rustig begonnen. Ik zocht iemand op om achter te kunnen rennen. Dat is altijd lekker. Dan hoef ik niet na te denken en alleen maar dom te volgen. Al snel had ik iemand gevonden. Grote man, handig met tegenwind, en hij liep zo mooi. Heel constant tempo en gewoon een mooie manier van lopen.

Na een kilometer of 5 kwam het eerste stuk over het strand. Bij 11,5 was de eerste post, waar je het strand net weer af was. Het ging beter dan verwacht. Nu richting ’t Turfveld in de dennen. Ik liep nog altijd achter de mooie loper. Laat ik ‘m Boas noemen, want zo heet hij. Ik denk dat hij het irritant begon te vinden. Bij de strandopgang voor het tweede stuk over het strand rende hij keihard omhoog door het mulle zand. In mijn eentje was ik daar zeker weten gaan wandelen, maar ik wilde achter ‘m blijven lopen, dus ik ben er met hartslag 190 achteraan geploeterd. Dat lukte. Nu een stuk van 4,5 kilometer geloof ik over het strand, en daarna alles verhard. Fijn, want ik hou niet van over het strand rennen, en al helemaal niet van zand in mijn schoenen. Boas ben ik na een tijdje voorbij gelopen trouwens. Of hij hield in omdat hij me zat was, kan ook. :-) Ik ben vanaf hier voor ‘m gebleven in ieder geval. Het strand af stond papa weer met vers water voor me klaar. Hierna gingen we richting de Slufter. Vlak na de Slufter was er weer een post. Hier was ik halverwege. Het ging niet meer heel soepeltjes, maar veel beter dan verwacht. En hier was het moment waar ik al 20 kilometer naar uitkeek; mijn muziek mocht eindelijk aan! De batterij gaat niet lang genoeg mee voor de hele 60 kilometer, maar de helft zou moeten kunnen. Nu richting vuurtoren, en vanaf daar voor de wind terug. Bij De Cocksdorp stond papa weer met water. Vanaf hier de dijk op en richting de molen van ‘t Noorden. Ik had het zwaar, maar wat erg hielp was dat ik overal lopers zag die het zwaarder leken te hebben dan ik. Werkt altijd erg motiverend. Bij 40 kilometer dacht mijn rug; ik weet niet wat jij doet, maar ik hou er mee op. Echt van het ene op het andere moment ging het enorm pijn doen. Het werd dus nog 20 kilometer ploeteren vanaf hier. Toch ging het nog steeds zoveel beter dan ik had verwacht, en ik was vastbesloten om het te halen. Echt niet dat ik nu nog op ging geven. Richting Oosterend nu, waar we vrijwel langs het huisje kwamen waar we papa en mama hun 40-jarig huwelijk hebben gevierd met z’n allen. Daarna weer richting de dijk voor het laatste stuk naar Oudeschild. Papa stond bij de haven. Ik begon me te ergeren. Er liep een tijdje zo’n sloffer achter me. Iemand die zijn voeten niet optilt en waarbij elke stap herrie maakt. Ik kan daar niet meer tegen na 50 kilometer. Stom ook, want je remt jezelf met elke stap af, en je schoenen slijten veel sneller. Vlak voor de haven stond iemand aan te moedigen die riep: nog maar 9 kilometer. En in koor riep iedereen om me heen 'nee joh! Nog maar 6!'. Support is leuk, maar weet wat je roept, haha. Ik hoorde ook nog iemand zeggen dat ik niet erg lekker liep. Ik was te moe om er wat van te zeggen, maar allemachtig. Je kijkt naar iemand die 55 kilometer in de benen heeft. Sta je daar als dik schaap een beetje commentaar op te leveren. Maar goed, nog maar 5 kilometer! Ik kwam langs het voormalig huis van mijn ouders. Ontworpen door papa en gebouwd door opa. Blijft toch altijd bijzonder. Als ze op Texel waren blijven wonen was ik daar geboren. Hierna het mooiste stukje van het hele eiland. Het gebied bij de Hoge Berg. Inclusief lammetjes. Ik heb mijn ouders altijd uitgelachen als ze vertelden dat ze hier met de wielervereniging klimtijdrit hielden, maar dat zal ik nooit meer doen. Het gaat ‘puur zo’n stukkie' omhoog, zoals mijn oma zou zeggen. De mooiste twee huizen van het eiland staan bovenop. (In ieder geval de mooiste plek.) De laatste keer dat er eentje van te koop stond kwam ik helaas anderhalf miljoen te kort. Nog 2 kilometer tot aan de finish en ik heb het dus gewoon gehaald!

Vijf maanden niet trainen, een mentaal wrak, en dan toch ergens iets vinden om 60 kilometer te kunnen rennen. Geen idee hoe, maar het voelde heel goed om het te halen. En het werkte: 6,5 uur lang even niet al te veel nagedacht. Het ging verre van snel, maar zowel bij de vrouwen als in totaal ben ik ruim bij de voorste helft geëindigd. Geeft als ik eerlijk ben wel te denken over hoe de rest dan traint.

Eenmaal een beetje bijgekomen had ik bericht van de AALO dat ik geslaagd ben voor de opleiding tot hardlooptrainer. Als ik zelf weer alles op een rijtje krijg kan ik daar dus mee aan de slag.

En als je benieuwd bent wat voor muziek ik luisterde onderweg, hier de link naar Spotify.