Harriët Koorn

RUN Winschoten 100 km

11 september 2021

De RUN is de oudste ultraloop van Nederland, en wordt al sinds 1976 georganiseerd. Ik had ‘m al een aantal jaar op mijn bucketlist staan. Er zijn in september alleen ook altijd prachtige trails, en tot nu toe heb ik altijd daarvoor gekozen. Met al het gezeur met Corona vond ik dit echter een mooi jaar om hier eens voor te gaan.

Ik vond de voorbereiding al erg leuk. Toch wat anders dan ik voor trails doe. Nu alles op de weg getraind en veel meer lange duurlopen gedaan. Ook heel bewust geoefend met eten onderweg en wat daar wel en niet voor werkte. Dat doe ik voor trails nooit. In zware klimmen wandel ik dan toch en dan is eten sowieso makkelijker dan als je wil blijven rennen. Het was leuk om te merken hoe snel ik vooruit ging en ik afstanden makkelijk vol kon houden waar ik hiervoor tegenop had gezien. Ik ben ook twee keer met papa naar Texel geweest om daar mijn langste duurlopen te doen. Een rondje zoveel mogelijk buitenom, maar wel verhard. 51 km is dat. 8 juli de eerste, en 24 augustus de tweede keer en toen ging ik al een kwartier sneller. Altijd fijn als je merkt dat je niet voor niks traint.

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Papa en ik waren vrijdag al naar Winschoten gegaan. Rustig wat gegeten en daarna mijn nummer gehaald, en op tijd in bed. De start was zaterdag om 9 uur. Heerlijk ontspannen sfeertje trouwens. Tien minuten voor de start stond er nog niemand in het vak. Ik wist precies met welk tempo ik wilde beginnen, en was bang dat ik me toch op zou laten jutten door anderen. Gelukkig begonnen er veel meer mensen op mijn tempo, dus dat ging vanzelf goed. Ik liep een tijdje in een groepje, maar de mensen op kop wisselden enorm in snelheid. Ene moment 5’55" en even later dan weer 5’35". Daar werd ik gek van, dus toen ben ik er maar voorbij gegaan om mijn eigen tempo zo strak mogelijk aan te houden. Het parcours is 10 kilometer, en je loopt dus 10 rondjes. Papa stond bij de verzorgingspost een paar honderd meter na de doorkomst bij start/finish. Ik liep met een rugzakje zodat ik mijn eigen drinken mee had, en eten voor elk rondje. Even voor ik bij papa was haalde ik de lege flesjes dan alvast uit m’n tas zodat ik snel kon wisselen. Dat ging allemaal super soepel en kostte weinig tijd ieder rondje.

De tijdslimiet van de RUN is 12 uur. Het enige doel dat ik had was binnen tijd finishen. Het was de eerste keer dat ik zoiets deed, en ik ben sowieso niet zo snel, dus eerst maar eens zien of dat zou lukken. Ik wilde de eerste 50 km in maximaal 5 uur lopen. Dan zou ik voor de overige rondjes 84 minuten per rondje hebben, en dat leek me genoeg. Het ging helemaal volgens plan. De eerste rondjes gingen heel ontspannen. Hoewel het steeds hetzelfde rondje is vond ik het mentaal makkelijker dan bijvoorbeeld mijn rondje Texel. Aan het eind van het eerste rondje en begin tweede rondje waren er een paar mensen bij me vandaan gelopen, die ik allemaal weer inhaalde tijdens mijn vijfde rondje. Dat gaf een lekker gevoel. De eerste 50 kilometer liep ik heel vlak en ik kwam door in 4 uur 49. Helemaal volgens plan dus. Langer dan 51 had ik niet getraind, dus nu was het de vraag hoe het verder zou gaan. Het zesde rondje ging wat langzamer maar nog wel goed, maar daarna begon het zwaar te worden. Nog bijna een marathon. Ook mentaal wordt het dan toch wat zwaarder. Het zevende rondje begon ik een beetje misselijk te worden, en dat was daardoor het eerste rondje dat het niet meer lukte om mijn eetschema aan te houden. Ik kwam nog door in 7 uur 1, dus ik stortte nog niet helemaal in elkaar of zo. De bevoorrading bij papa ging nu ook wat langer duren. Toch even korte pauzes en even wandelend weer vertrekken. Bij 70 kilometer wist ik wel dat als er niks geks zou gebeuren, ik het ging halen binnen tijd. Het achtste rondje was misschien wel de zwaarste mentaal. Het negende loop je naar de bel, en dat is toch altijd makkelijker. Ik begon wel honger te krijgen omdat ik niet meer genoeg at onderweg. Ik was echter steeds misselijker geworden, dus ik ben ook een tijdje bang geweest dat ik zou moeten spugen als ik wat zou eten. Ik heb onderweg nog eens tegen papa gezegd dat het fijn zou zijn als ik voor het laatste rondje zoveel marge had, dat ik het zelfs wandelend nog binnen tijd zou halen. Eenmaal bij 90 kilometer was dat echt zo, dus dat was prettig om te weten. Natuurlijk wilde ik niet wandelen. Mijn vermogen tot rekenen neemt altijd ernstig af tijdens zulke activiteiten, maar ik kreeg door dat ik binnen 11 uur kon finishen als ik mijn best nog even zou doen, dus dat werd toen het doel. De laatste vijf kilometer kon ik weer sneller dan ik sinds de doorkomst bij 70 had gedaan, en ik had zelfs nog een soort eindsprint. Na 10:41 kwam ik over de finish. Dolgelukkig dat het gelukt was.

En dan begint de ellende pas echt. Ik dacht al een paar rondjes; was ik maar klaar. Dan kan ik lekker zitten. En als je dan klaar bent en gaat zitten komt weer het besef dat alles dan nog veel zeerder gaat doen. Ik kon niet meer wandelen zonder dat ik papa vast hield. Papa heeft de auto maar voor me gehaald, want ik was er nooit zelf gekomen.

Ik vond het leuker dan ik had verwacht. Ik had het mentaal zwaarder verwacht doordat het een rondje is, maar daar had ik helemaal geen last van. De sfeer was heel gemoedelijk, dat vond ik ook prettig. Ik ben door meerdere van de toplopers aangemoedigd als ze me inhaalden, wat ik ook heel tof vond. En dan het publiek. Tja. Dat is wel een geval apart moet ik zeggen. Het is heel wisselend. Er zijn ontzettend aardige mensen bij, en vreselijk lompe idioten. De eerste rondjes gaat het nog wel, maar je merkt dat de meesten de hele dag alleen maar staan te zuipen en het niveau verandert mee zeg maar. Waar je eerst nog aangemoedigd wordt krijg je na 70 kilometer of zo van alles naar je hoofd. Kan je niet harder? Loop eens door joh! Iemand hield een spandoek met "lopen kut" op. Ook heel sympathiek. Vlak na het drie kilometerpunt zat de laatste rondjes een dikke man, rokend in een scootmobiel langs het parcours. Ik kwam die keer toevallig even wandelend langs en zo iemand gaat dan roepen of je niet harder kan. Je humeur verandert ook tijdens zo’n loop en uitgerekend van zo’n figuur schoot het even in het verkeerde keelgat bij me, dus ik heb terug geroepen dat ie z’n smoel moest houden. De rondjes erna heb ik ‘m niet meer gehoord. Boodschap begrepen. Er was een heel druk kruispunt vlak voor het negen kilometerpunt wat ik het vervelendste stuk van de route vond. Zoveel zuipende mensen. Niet mijn types zegmaar. Het laatste rondje waren ze midden op de weg de hokey pokey aan het dansen. Ik dacht dat ze nog wel aan de kant zouden gaan, maar niet dus. Ik moest er zelfs voor stoppen. Er stond nog een verkeersregelaar bij, maar die durfde in zijn eentje blijkbaar ook niet in te grijpen bij een stuk of 30 straalbezopen jongeren. Ook veel kindjes onderweg die willen dat je een high five geeft. Dat doe ik sowieso nooit, maar nu met Corona al helemaal niet. Ook kindjes die met sponsjes stonden. Zodra een loper zo’n ding op de grond gooide raapten zij ‘m weer op en werd het hergebruikt. Wil je een spons? Nee bedankt. Er is er aan het eind een keer eentje langs m’n hoofd gevlogen omdat het kind het blijkbaar niet kon hebben dat ik nee zei. Lekker opgevoed... Dan zeg ik er wel meteen bij dat er ook schatten van mensen langs de kant staan. Er zat ergens een oudere vrouw ronde na ronde op een stoel met een dekentje over zich heen. Ze vroeg toen ik in het achtste rondje bezig was hoelang ik nog moest, en zei dat ze zou blijven zitten tot ik klaar was. De keren daarna weer heel lieve aanmoedigingen. Heel schattig. En zo waren er nog genoeg anderen. Je naam staat op je nummer en meestal kunnen ze dat bij mij niet lezen maar dit keer opvallend vaak wel. Dus dat was erg leuk.

In eerste instantie zeg je natuurlijk dat je het nooit meer doet, maar dat is alweer bijgetrokken. Het herstel gaat gelukkig vrij snel, dus dat is ook fijn. Volgend jaar wil ik in september een trail lopen, maar ik ga me er wel eens in verdiepen wat voor ultra’s op de weg er nog meer zijn. Het is erg goed bevallen en ik kom zeker ook nog eens terug in Winschoten.