Harriët Koorn

Taper time

26 maart 2019

Met nog minder dan twee weken te gaan komt de Marathon des Sables inmiddels eng dichtbij. Ik heb er uiteraard zin in, maar vind het ook super spannend allemaal.

M’n voorbereiding is eigenlijk helemaal prima gegaan. Ik heb goed kunnen trainen en alles ging naar wens. Ik heb m’n eten voor onderweg inmiddels ook gekozen en bepaald wat ik verder allemaal mee wil. Het kostte even moeite om een manier te vinden alles in mijn tas te krijgen, maar ook dat is gelukt.

Afgelopen zondag heb ik met volledige bepakking getraind. M’n tas weegt 9,8 kilo en met 1,5 liter water erbij begon ik de training dus met 11,3 kilo. Er zijn momenten tijdens de race dat je voor 3 liter water kunt kiezen, dus er kan nog 1,5 kilo bijkomen. Aan de andere kant wordt m’n tas ook elke dag een beetje lichter door alles wat ik opeet, dus dat komt wel goed. De test zondag is in ieder geval geslaagd. Natuurlijk is het zwaar. Ik trainde in Limburg en kan met dit gewicht lang niet overal blijven rennen waar dat zonder tas wel lukt, maar dat hoeft ook niet.

Ik heb nog een paar dingen te regelen, waardoor ik vooral vorige week een paar dagen mentaal heel slecht was. Even te veel zenuwen en ik kon het niet van me afzetten. Dat gaat gelukkig nu weer beter. Donderdag krijg ik als het goed is de uitslag van m’n ECG in rust. Dat is verplicht. Daar maak ik me nog steeds wat zorgen om, omdat het nogal anders ging dan ik van eerdere keren gewend ben. Ik hoop dus dat het voldoende is wat ik straks meekrijg. Daarnaast moet ik nog ingeënt worden, wat ik ook donderdag meteen kan regelen.

Qua trainingen moet ik het nu zo langzamerhand wat gaan afbouwen. Ik ben niet zo goed in taperen en hou er ook niet van. Dat is dus nog een uitdaging. Hoe meer ik wil dat elke training perfect gaat voelen, hoe slechter het meestal wordt. Maar dat ken ik inmiddels van mezelf, dus daar moet ik me maar niet te veel van aantrekken. Ik heb goed getraind en ben in vorm. Daar moet ik nu gewoon op vertrouwen.

5 april vertrek ik naar Marokko. Ik vlieg vanaf Parijs. Ik vind het super spannend. Ik zie ongeveer tegen alles op behalve het lopen zelf. Ik ken niemand, dus als papa me afzet moet ik het vanaf dan zelf zien te redden. Ik ben nogal introvert, dus dan is zo’n avontuur ver verwijderd van iets wat op een comfort zone lijkt... Met 7 vreemden een week lang een tentdoek delen vind ik dus best spannend. Ik moet het maar gewoon over me heen laten komen en dan zal het wel goed komen.