Harriët Koorn

Marathon des Sables

5 april 2019

Ik heb de meeste dagen even kort wat opgeschreven na elke etappe, omdat ik bang was het anders niet allemaal te onthouden. In die vorm heb ik het nu ook gemaakt. Dus alsof ik het per dag heb geschreven en de overige dagen op dat moment nog moest.

5 april

Papa was zo lief om me naar het vliegveld te brengen. Ik vloog vanaf Parijs. De MDS deelnemers waren duidelijk te herkennen. Ik zat in het vliegtuig naast een Belg en een Nederlander die allebei ook meededen. De Belg sprak alleen Frans dus daar was ik snel mee uitgepraat... Nederlander Thomas had gelukkig meer te vertellen.

We landden rond 12.15. Daarna hebben we een uur of drie bij de paspoortcontrole gestaan. Wetende dat we nog 6 uur in een bus moesten zitten was dat niet zo leuk. Gelukkig was m'n koffer gewoon aangekomen. Bij het uitkomen van het vliegveld stond Patrick Bauer (bedenker van MDS) klaar om iedereen te begroeten. Daarna konden we eindelijk de bus in, die gelukkig ook snel vertrok. De buschauffeur reed voor mijn gevoel enorm door. Het eerste stuk was nogal slingerend en ik werd er misselijk van. Gelukkig stopten we na een paar uur voor de lunchpauze, en kon ik lekker buiten even bijkomen. Daarna ging het een stuk beter. Na ruim 6 uur waren we eindelijk bij 't bivak, waar we nog ruim twee uur hebben staan wachten om binnen te komen. Er kon één bus per keer heen, en wij zaten in bus 15. Het bivak was inmiddels pikdonker, en ik had totaal geen richtingsgevoel. Nadat ik wat had gegeten kon ik onze tent dan ook niet meer terugvinden... Tent 28 zou m'n onderkomen worden voor de komende week. De eerste nacht vond ik vreselijk. Op internet stond dat het 's nachts meestal zo'n 15 graden was. Dat bleek 4 te zijn. Ik had het super koud en moest zo'n beetje continu plassen. Ongetwijfeld tot ergernis van m'n tentgenoten. In een slaapzak slapen bleek sowieso nogal wennen als je een bed van 1.40m gewend bent waarin ik me meestal per kwartier zo'n 20 keer omdraai...

6 april

Vandaag was de tascontrole. We zijn er vroeg heen gegaan en stonden vrijwel als eerste in de rij. We moesten een blaadje invullen en aanvinken wat we allemaal meehadden. Naar de inhoud werd totaal niet gekeken. Geen controle van verplichte spullen. We moesten nog wel opschrijven wat we als eten allemaal meehadden op precies drie spaties ruimte. Haha. M'n tas werd gewogen en was 10,1 kilo. Toen de medische controle. Mijn ECG werd niet goedgekeurd, omdat ie niet volledig zou zijn. Toen moest ik er daar nog eentje laten maken, die gelukkig wel goedgekeurd werd. Startnummers gekregen en klaar. Verder de hele dag niksen. Geen bereik met m'n telefoon, en nog geen mail vandaag helaas. Geen contact dus en dat is wel jammer. Inmiddels zie ik er enorm tegenop. Voel me ineens niet meer in vorm, en een biggetje. Dit was de laatste dag dat we nog eten kregen van de organisatie, en daar heb ik (te?) dankbaar gebruik van gemaakt.

7 april

De eerste dag. Ik heb vannacht beter geslapen gelukkig. Ik had me opgewarmd aan het kampvuur voor ik erin ging. Vest aangehouden, dus dat neem ik extra mee de hele week. Niet meer 18 keer eruit om te plassen gelukkig. Nog met een banaantje ontbeten dat ik mee had genomen van huis. Ik was zenuwachtig maar ook blij dat het eindelijk ging beginnen. We moesten eerst met bepakking in de zon een 34 vormen voor de foto. Gisteren de hele dag de tijd voor gehad, maar het moest blijkbaar nu gebeuren. Het duurde lang en ik werd helemaal niet lekker. Licht in m'n hoofd. Ben maar gaan zitten. Dat hielp iets maar dit was slecht voor de moraal. Daarna naar het startvak. Weer eindeloze speeches. Patrick hoort zichzelf graag praten zullen we maar zeggen. Ik heb m'n tas af gedaan en voelde me meteen een stuk beter. Eindelijk was het dan zo ver. Highway to Hell meebleren, aftellen en GAAN.

Het ging goed. Heb me niet gek laten maken door anderen. Er was veel renbaar. Even voor CP1 ging het wat slechter, maar dat werd weer beter na wat eten. Bij CP1 had ik m'n water nog lang niet op, dus daar moest ik beter op gaan letten. Af en toe stonden er kindjes langs de kant. Soms te high fiven, maar ze bedelden ook om water en eten en bleven soms meerennen. Eindelijk CP2. Vervolgens eerst een zwaar stuk met mul zand. Daarna eindeloos rechtdoor. Renbaar maar uitzichtloos. Mentaal zwaar. Ik ga vaak stappen tellen als het zwaar wordt. Klinkt vreemd misschien maar dat deed ik met tijdritten ook altijd en het verzet de gedachten een beetje. Focussen op één ding. Opeens kwam het bivak in zicht. Super ver weg en het leek niks dichterbij te komen. Nog een stuk mul zand. Eindelijk eruit en een heuveltje over en tadaa, daar was het bivak. Na 4.15 uur binnen. Alles voelde nog goed na afloop. Misschien dat schouders/rug/nek een probleem gaat worden, maar dat merk ik vanzelf wel.

8 april

De tweede dag. Helaas weer slecht geslapen. Ik had het weer stervenskoud en moest er weer vaak uit. Sorry tentgenoten. M'n ontbijt vond ik niet lekker, wat jammer is want ditzelfde heb ik voor meer dagen. Half 9 was de start. Ik voelde me vanaf het begin vrij slecht. Van kilometer 14 t/m 27 ongeveer zou non-stop duinen zijn, maar ik vond de eerste 14 ook al best zwaar. Na CP1 meteen de duinen in. ERG CHEBBI, de hoogste duinen van Marokko. Wij hoefden niet over de hoogste toppen, maar het was evengoed erg zwaar. En warm, want er was niet zoveel wind hier. Het ging letterlijk en figuurlijk met ups en downs. Ik kreeg na een tijdje wel beter door hoe je het beste over duinen loopt trouwens. Ik had bij CP 1 drie liter water gekregen, maar niet alles meegenomen. Allemaal extra gewicht... Heb m'n bidons gevuld en iets minder dan een halve fles extra meegenomen, dus zo'n 2 liter in totaal. De laatste 20 minuten voor CP 2 was m'n water op. Was dus heel blij toen ik er was. Vanaf daar nog 5 kilometer vlak rechtdoor. We hadden behoorlijk wind tegen. Het bivak lag verscholen en was nergens te bekennen. Voor m'n gevoel konden we 10 kilometer ver weg kijken, dus het was mentaal redelijk killing om het dan toch niet te kunnen zien. Het bleek iets lager te liggen en was er dus zomaar toch.

9 april

De derde dag alweer. Ik heb het gevoel dat ik begin af te vallen. Ik had te weinig ontbijt vandaag en had bij de start al honger. Getwijfeld om meteen te gaan eten, maar dan had ik de rest van de dag minder natuurlijk. Uiteindelijk na een kilometer of vijf toch maar begonnen, want zo had ik ook geen energie. Ik heb me de hele dag slecht gevoeld. Jammer, want het was op zich geen enorm lastige etappe en was grotendeels prima renbaar geweest. Het was een mooie omgeving maar ik heb de hele dag geen fut gehad. Daardoor heb ik amper kunnen rennen. Mentaal ging het ook niet erg best doordat ik wist dat morgen de lange dag is. Als ik me nu al zo voel...

10 april

De vierde (en lange) dag

Ik zag er enorm tegenop na gisteren. Ik weet wat een ultra is, maar niet met al drie dagen in de benen. Qua afstand dan weer wel, want tijdens de laatste 76 kilometer van Swiss Peaks had ik al meer gelopen dan nu. Ik heb zo laat mogelijk ontbeten om geen honger bij de start te hebben. Hopelijk had ik genoeg eten mee. Ik had een reep extra van de rustdag mee, en had bedacht dat ik m'n toetje mogelijk al onderweg zou nemen. Ruim 400 calorieën en meteen klaar met wat water. Dus dat zou weinig tijd kosten. Meteen vanaf de start voelde het zoveel beter dan gisteren. Gelukkig maar. Na een kilometer of 10 voelde ik even een blaar maar dat gevoel verdween ook weer gelukkig. De man bij CP 1 was super vriendelijk en zei dat ik vooral ook moest genieten en foto's moest maken. Had hij helemaal gelijk in, en dat heb ik dus ook gedaan. Vrijwel vanaf de start was het prachtig. Veel zand vandaag, maar minder wind tegen dan afgelopen dagen. Minder afkoeling dus ook en het voelde af en toe alsof we in een oven liepen. Bij kilometer 37 kon ik nog steeds rennen waar ik gisteren blij was er te zijn. Ik liet steeds meer mensen achter me en haalde vooral in. Voor m'n gevoel liep ik redelijk 'vooraan'. De hele dag bleef het prachtig. Met eten ging het goed. M'n plan voor vandaag werkte. Elke tien kilometer wat eten, en tussendoor van m'n notenmix. Ik weet niet meer bij welke maar ik had bij een CP voor de warmte water over m'n hoofd gegooid. De bedoeling was om het in m'n nek te gooien, maar ik deed knap onhandig. Alles was drijfnat. M'n frontpack ook, waar roadbook en camera in zaten. Ook m'n buik was zeiknat en het water liep ook m'n broek in. Heel dom, want daarna kwam er wind. Gelukkig niet al te veel last van gekregen.

Verderop leek het te regenen. Eenmaal dichterbij bleek het een zandstorm te zijn. Op zich mooi om alles mee te maken, maar heel grappig was het niet. Ik kreeg veel zand in m'n ogen, doordat ik zonder bril loop. Ik begon het inmiddels zwaar te krijgen maar kon nog altijd blijven rennen. Bij de voorlaatste post op 60 km heb ik even gezeten. Heb de lichtgevende stick aan m'n tas gemaakt, en chocolade mousse gegeten. Het zag eruit als wat anders maar smaakte wel goed. Daarna snel weer door en doordat de zon onder ging had ik ook snel m'n lamp nodig. Ik liep tegelijk weg met een aardige Zwitser die me vlak voor de CP met een vriendelijk “bravo” voorbij was gegaan. Hij heeft nog een foto van me gemaakt voor de zonsondergang. Was mijn plan om een Zwitser aan de haak te slaan hier nog bijna gelukt ook, maar ik kon 'm daarna niet bijhouden... Het liep lastig zonder echte paden en vrij weinig wegbewijzering, met het gevolg dat ik een paar keer m'n teen stootte. Er was nog een enorme klim op 68 km of zo. Je zag de lichtjes al een stuk van te voren. Altijd erg motiverend. Bij de laatste post was het nog maar 5,2 km. Joepie. Ik kon steeds harder rennen. Daar is het bivak! Harder! Ik hoorde nog vlak voor de finish een kudde dromedarissen maar kon ze niet zien. Met 12 uur en 40 minuten binnen. Wow. Ik ben naar de tent gestrompeld en eerst neergeploft. Ik was als eerste van tent 28 binnen. Met dank aan Nederlanders uit een andere tent bij gebrek aan Berbers de tent wat dichter gekregen aan één kant om er niet meteen uit te waaien. Ik had geen zin om te eten en heb m'n matje en slaapzak neergelegd en ben gaan liggen. Toen had ik toch wel erg veel honger en heb toch m'n brander er maar bijgepakt om te eten. Daarna alsnog gaan liggen. Toen ik even later wakker werd waren Thomas en Ekrem er ook. Ik heb de nacht amper geslapen want m'n lijf voelde veel te onrustig en er deed van alles pijn. Vooral m'n heupen en ga maar eens liggen zonder je heupen te raken. De gebruikelijke klachten na een ultra, maar niet fijn voor tentgenoten die proberen te slapen, aangezien ik continu bewoog.

11 april

De rustdag.

Ik heb dus elke dag kort wat opgeschreven om later m'n verslag van te kunnen maken. Ik was blijkbaar niet in een bijzonder goed humeur toen ik het voor deze dag schreef want er staat niet meer dan: warm, gemaild, geen bereik, kut, honger. Gelukkig weet ik er nog wel iets meer van.

Het was inderdaad erg warm. Het voelde veel warmer dan de dagen dat we liepen, wat natuurlijk niet zo was. Het viel nu alleen meer op. Dit was het enige bivak waar ik geen bereik had met m'n telefoon en dus niet even naar papa kon bellen. Je kon trouwens met een satelliettelefoon bellen, maar dan zit je naast 5 anderen die alles horen en dat vond ik niet relaxt. Raar misschien, maar ik heb het dus bij mailen gehouden. Verder had ik inderdaad enorme honger. Ik had dom gedaan in m'n voorbereiding. Ik probeerde gewicht te besparen en had bedacht; die dag hoef ik niet veel te eten want ik doe toch niks. Maar ik had natuurlijk juist energie aan moeten vullen deze dag. Gelukkig ben ik enorm geholpen door tent 28. Ik kreeg van alle kanten extra eten en geloof dat ik zo'n 1200 calorieën extra heb gekregen van mijn lieve tentgenoten. Mijn dankbaarheid is groot!

12 april

Dag 5

De start was al om 7 uur vandaag. Cactus liep er rond dus daar heb ik een selfie mee gemaakt. Tof beest. Na de start renden er veel mensen echt keihard weg. Veel harder dan andere dagen. Snel daarna bleek waarom. Na een kilometer of acht kwamen we bij een enorme klim waar we deels met touwen omhoog moesten klauteren. Djebel EL OFTAL. Te veel mensen tegelijk dus dat werd file. Dat was jammer. Het is altijd irritant om stil te moeten staan door drukte. Ik vond het een zware klim trouwens. Wel mooi. Na ongeveer 10 km was CP1. Ik ren altijd door tot ik binnen ben, omdat ik daar toch al stilsta om water bij te vullen. Vlak ervoor stootte ik m'n grote teen zo'n beetje van m'n voet af. Allemachtig wat een pijn. Kreeg nog net op tijd mijn benen weer onder m'n lijf om niet ook nog onderuit te gaan. Zelfde teen ook weer natuurlijk die ik op de lange dag al vaker had gestoten. Ik kwam dus vloekend binnen. Hierna ging het vrijwel 10 kilometer vlak rechtdoor. Beetje saai. Ik kon het eerste stuk nog blijven rennen, maar niet heel soepel. Bij 18 kilometer was het op. Ik kreeg een zeer rechterbeen. Erg zeer. Dat hoort niet als ik 'rechtop' sport, dus ik baalde er erg van. Het voelde alsof het veel te strak zat, en niks hielp. Warmte helpt niet bij een toch al niet al te beste doorbloeding blijkbaar. Bij CP2 stond de ingevlogen rijke familie, maar niet de mijne. Vanaf hier werd het echt afzien. Er kwamen nog super zware bergen. Werkelijk prachtig maar killing. Eindelijk is daar CP3. Yeah. Nog maar 9 kilometer of zo. Maar ik kon niks meer. M'n voeten deden zeer. Had last van m'n rechter hiel. Vreemd, want dat heb ik nog nooit gehad. En dan eindelijk de laatste klim. Eenmaal boven kon je het bivak zien liggen. Nog maar ongeveer 5 kilometer. Ik kon helaas alleen nog maar strompelen, totdat ik werd ingehaald door 2 mannen die me aanmoedigden om mee te rennen. Daar was ik zo blij mee. Precies was ik nodig had en het lukte nog ook. Dat heeft een kwartier gescheeld denk ik. Versnellen, eindsprint. Ik liep toevallig naast de Belg waar ik in het vliegtuig naast zat. Binnen! Medaille en bisous van Patrick Bauer himself. Wat moet die man zich ranzig hebben gevoeld na het zoenen van 750, al een week niet gewassen, lopers. Gadver! Maar ik ben binnen! Ik kon alleen nog maar strompelen en ben in de tent neergeploft. Nu morgen nog 6 km ellende en 6 uur bus en dan de zeer welkome douche. Kan niet wachten. Nog nooit zo vies geweest. Ik baal wel enorm van hoe het ging vandaag. Rustdagen nekken me altijd. Ik had gisteren eigenlijk gewoon een stukje moeten gaan rennen waarschijnlijk.

13 april

Charity stage

Ik deed er gisteren na de finish ongeveer een kwartier over om van de ene kant van het bivak naar de andere kant te strompelen, en had me al afgevraagd hoe ik in vredesnaam nog 6 kilometer door zou komen. Tot m'n verbazing ging het vandaag weer gewoon prima. Nergens last van. Natuurlijk moe, maar geen zere voeten meer en geen last van m'n been. Veel mensen gingen vanaf de start meteen wandelen. Deze etappe deed niet meer mee voor het klassement. Je doet er alleen zo lang over als je alles wandelt en daar had ik geen zin in. Ben dus met Thomas meegerend. Die kon ik niet bijhouden op het eerste klimmetje, maar hij zou op me wachten bij de bus en ik ben dus in m'n eigen tempo verder gegaan. Dit was de charity stage en we moesten verplicht het bijbehorende katoenen t-shirt aan. Dat was na 6 kilometer zeiknat. Bij de finish het laatste bekertje Marokkaanse thee gehad, en daarna meteen de bus in. Airco stond vol aan. Dat was eerst even lekker maar toen we eenmaal reden kreeg ik het behoorlijk koud! M'n shirt was nog steeds nat. Pas bij de stop voor de lunch ben ik buiten in de zon opgedroogd. Heb onderweg nog wel wat naar buiten gekeken omdat het op zich leuk is om ook wat van het land te zien als je er toch bent, maar ben ook een paar keer in slaap gesukkeld. We werden voor het hotel afgezet waar we eindelijk konden douchen. Jammer genoeg mocht je niet zelf je kamerindeling maken, zodat je na een week intensief contact met je tentgenoten nu bij een wildvreemde op een kamer ligt. Maar ja. De douche was de lekkerste ooit. M'n haar voelt na twee keer wassen nog steeds niet schoon, maar verder knap je er enorm van op na een week wat aanklooien met babydoekjes...

We hebben na het douchen even een rondje in de omgeving gelopen. Had er niet bij nagedacht dat moslimvrouwen niet in korte broek lopen en heb niks anders mee. Ach ja, laat ze maar staren. Vanaf 8 uur konden we eten. Eindelijk weer eens wat anders dan het zakjesvoer van afgelopen week en ook erg fijn om gewoon op een stoel te kunnen zitten.

14 april

Vannacht enorm slecht geslapen. Had ik me zo verheugd op een normaal bed, maar dat viel vies tegen. Erg hard, en een super dik kussen wat niet lekker lag. Maar, niet koud gehad en geen plotselinge windvlagen halverwege de nacht. Dat is ook wat waard. Om half 6 gewekt voor het gebed, maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan...

Vanaf 9 uur zou de MDS shop open zijn en kon je ook het finisher t-shirt ophalen. Het zou geen Franse organisatie zijn als ook dit weer te laat zou beginnen en allemaal eindeloos zou duren. Ik had geen rug meer over toen we eindelijk naar binnen mochten. Ik heb een vest gekocht, aangezien ik de enige die ik meehad al onverwacht als pyjama had gebruikt en erg graag wat schoons aan wilde. Verder nog een buff, hoofdband en polsbandje. M'n finisher shirt is veel te groot en lijkt meer op een Marokkaans gewaad. Ik ben later nog terug gegaan om te ruilen voor een kleinere, maar dat kon absoluut niet. Nee nee. Het was een kwartier voor sluitingstijd en iedereen had allang z'n shirt natuurlijk, maar helaas. We hebben hierna met de Nederlanders van tent 28 geluncht. Daarna ben ik nog even naar de plaatselijke souk geweest voor wat souvenirs. Uiteraard mag een magneet voor Esther niet ontbreken, en ik spaar ze inmiddels zelf ook van plekken waar ik geweest ben. Verder nog drie kamelen gekocht. Twee van hout en eentje van leer. Marrokaans handwerk. Hoop ik dan maar. De kunst van het afdingen heb ik nog niet helemaal onder de knie, dus ongetwijfeld te veel betaald.

Aangezien 8 uur erg laat is voor hongerige hardlopers hebben we van te voren ook maar alvast wat gegeten. Als ik al was afgevallen heb ik het er inmiddels weer allemaal aangegeten.

15 april

We zouden vanaf het hotel opgehaald worden met een bus om ons naar het vliegveld te brengen. Er was alleen totaal niet duidelijk hoe laat, en of de bus überhaupt zou komen. Aangezien we het wachten na een week wel een beetje zat waren er er genoeg taxi's voor de deur stonden hebben we daarvoor gekozen. Voor 6 euro zorgeloos naar het vliegveld gebracht. Daar was het nog de vraag of er een vliegtuig zou komen, en het duurde allemaal weer lang. Uiteindelijk landde er dan toch eentje waar wij in mochten. Toen nog langer wachten omdat er iets aan de airco stuk was wat vervangen moest worden, maar met een uur of zo vertraging vlogen we dan toch eindelijk. Jammer genoeg zat ik niet naast een tentgenoot dit keer, maar naast een nogal ranzige Fransman. Lekker dan. Zat wel bij het raam, dus kon nog wat naar buiten kijken, en heb verder wat geslapen. Eenmaal op het vliegveld afscheid genomen van m'n tentgenootjes, wat me zwaar viel. Papa kwam me ophalen, dus ik hoefde niet met de trein naar huis. Super lief.

Het was een fantastische ervaring die ik nooit zal vergeten. Van te voren zag ik er erg tegenop om met allemaal vreemden te zijn, aangezien ik nou eenmaal niet zo goed ben in makkelijk contact maken. Grappig genoeg heeft juist tent 28 er grotendeels voor gezorgd dat ik het zo bijzonder vond. Alles ging heel vanzelfsprekend en er is voor zover ik weet geen ergernis of niks geweest. Eenmaal thuis mis ik de contacten dan ook het meeste. Wie had dat gedacht. Je leert in korte tijd mensen best goed kennen, en dan houdt het ook zomaar weer op. Dat voelt vreemd. M'n tentgenoten waren allemaal gelukkig gesetteld dus die zullen er waarschijnlijk geen last van hebben. Ik heb van Toby toch wat minder aanspraak...

Klik hier om alle foto's van deze fantastische week op mijn Flickr-account te bekijken.