Harriët Koorn

Krijtlandpad

4 augustus 2018

Al een tijdje had ik in mijn hoofd om een keer het Krijtlandpad te gaan lopen. Met nog vijf weken te gaan voor de Swiss Peaks Trail durfde ik het nog wel aan. En met het oog op de Marathon des Sables kwam de voorspelde hitte eigenlijk alleen maar goed uit.

Ik wilde van alles testen vandaag. Zo heb ik tot nu toe altijd met waterzak gelopen, maar wilde ik nu graag met softflasks lopen aan de voorkant van m'n rugzak. De waterzak neemt namelijk veel ruimte in beslag, wat lastig is als je veel verplichte spullen mee moet nemen. Komt bij dat het gewicht ook allemaal op je rug zit, waardoor de tas altijd wat naar achteren trekt. Ook had ik dit keer voor het eerst elektrolyten in mijn water. Nogal onnozel waarschijnlijk, maar ik heb tot nu toe altijd alleen maar water gedronken. Niks lekkerders dan water tijdens een zware inspanning. Maar ik had ook altijd dezelfde problemen. Door de voorbereiding voor de Marathon des Sables kwam ik bij elektrolyten uit, en kwam er via internet achter dat een gebrek hieraan voor zo'n beetje al mijn 'vaste' problemen kan zorgen. Verder heb ik voor de MDS de tip gekregen om met Injinji teensokken te gaan lopen. Ik moet zeggen dat ik redelijk sceptisch was, maar tijdens een eerste testrondje voelde het goed, dus ook die werden vandaag getest.

Papa was zo lief om mee te gaan voor de verzorging. En zo vertrokken we heel vroeg richting Maastricht. Met papa had ik afgesproken op hoeveel kilometer hij steeds zou staan om water en eten aan te vullen. Om 6.34 vertrok ik voor deze lange dag. Het was nu al dik 20 graden en het zou nog veel warmer gaan worden. Het eerste stuk was redelijk saai. Maastricht uit langs de Maas, maar alles asfalt en niet heel bijzonder verder. M'n rugzak zak prima met de softflasks. Ik kon er ook makkelijk al rennend uit drinken, dus dat beviel goed. Op de afgesproken plekken kon ik m'n water en eten aanvullen bij papa. Al snel werd het zo warm dat dit ook heel hard nodig was. Het nadeel van de softflasks was misschien dat ik nu maar een liter bij me had, terwijl m'n waterzak anderhalve liter is. Het voordeel is wel dat ik veel beter zie hoeveel ik drink. Met een waterzak denk ik toch vaak; ik moet wat overhouden, want ik weet niet hoeveel ik nog heb. Met het gevolgd dat ik altijd veel te veel overhoud en dus te weinig drink. Ik moest wel wennen aan de elektrolyten. Het zijn bruistabletten waardoor het water een beetje prik krijgt. Daar hou ik niet zo van. Ik had wel continu enorme dorst en kon goed blijven drinken zonder opgeblazen en klotserig te worden.

Ongeveer halverwege de route kwam ik langs 't Hijgend Hert, waar papa en ik even wat gegeten hebben. Ik had poffertjes en een stuk abrikozenvlaai, wat achteraf niet zo'n slimme keus was. Zoetekauw als ik ben leek dit me zo lekker, maar ik had beter wat zouts kunnen nemen met dit weer. Het stuk hierna ging dat ook niet zo best. Ik dronk ook te weinig en kwam misselijk in Vaals aan. Het was inmiddels ook zo verschrikkelijk heet geworden. Een graad of 35. Er stond nog wel een beetje wind maar ik liep erg beschut waardoor ik er op de meeste stukken niks van voelde. Ik baalde dat ik toch weer mijn standaard klachten terug kreeg, ook mét elektrolyten. Gelukkig wel minder dan de laatste paar keer. Ik had niet het gevoel dat ik flauw ging vallen, en het duurde ook geen uur voor ik weer een beetje mens was. Ik heb een tijdje in de schaduw bij zitten komen, en een lekker zout bifi worstje ging er ook wel in. Vanaf hier ging het weer een stuk beter en lukte het drinken ook weer de rest van de dag.

In Gulpen had papa een restaurantje gevonden waar ze smootie's hadden en waar ik echt de lekkerste mango/banaan smootie ooit kreeg. Ik had er nog wel 6 gelust geloof ik. Ik voelde zelf ook wel dat het erg warm was, maar toen ik onderweg van meedere onbekenden complimenten kreeg voor het feit dat ik uberhaupt aan het hardlopen was, zonder dat ze wisten hoe lang, kreeg ik nog meer door dat het vrij extreem weer was. Ik heb ook wel een paar keer overwogen om lekker bij papa in de auto te stappen, maar daar word je ook niet beter van natuurlijk. Gewoon doorgaan dus.

Na 80 kilometer was ik in Valkenburg en zag ik wat aan m'n schoen. Oeps, dat bleek een bijna gebroken veter te zijn. Niet lang daarna ging ie echt kapot en ging m'n schoen steeds losser zitten. M'n reserveschoenen lagen bij papa in de auto, en zo heb ik die de laatste kilometers ook nog kunnen testen. Met frisse voeten vind ik ze eigenlijk wat te ruim, maar na 86 kilometer in de hitte zitten ze prima. Goed om te weten, mocht het tijdens de Swiss Peaks Trail toevallig nodig zijn om te wisselen. Of als ik m'n andere te krap vind worden of zo.

Na ruim 90 kilometer was ik eindelijk weer bij het station in Maastricht. Na 14 uur. Dat vond ik dramatisch slecht. 11.21 looptijd, en de rest pauze's. Zonder blaren trouwens, dus ook de sokken zijn helemaal goedgekeurd. Maar wat een tijd. Ik had nogal wat sneller in m'n hoofd en baalde best wel. Toen het een paar dagen later weer zo vreselijk heet was en ik dacht dat ik zou smelten toen ik alleen Toby maar aan het uitlaten was, realiseerde ik me pas hoe extreem warm het zaterdag dus ook was. Ik moet evengoed een stuk beter worden, maar het gebaal is wel een beetje minder geworden. Wat ik trouwens niet moet vergeten voor de MDS, is een pot vaseline. Nog nooit eerder last van gehad maar ik zat werkelijk onder de schuurplekken na afloop. Zelfs de afdruk van m'n sportbeha stond in de vorm van schuurplekken op mijn huid. Bizar. Dat doet hitte blijkbaar..