Harriët Koorn

Eiger Ultra Trail

14 juli 2018

Waar zal ik eens beginnen. Wat een bijzondere dag. Een deel ging zoals ik gehoopt had en er ging ook van alles niet zoals gepland. Dit was de eerste keer dat ik een trail liep die ik al eens eerder had gelopen. Het voordeel daarvan is dat je de route redelijk kent en weet wat er komen gaat. Het nadeel is dat je de route redelijk kent en weet wat er komen gaat... Twee jaar terug ging de hele trail van start tot finish vreselijk slecht. Ik was nu veel beter getraind, dus ik hoopte dat ik duidelijk verschil zou voelen. Vorige keer moest ik op heel veel plekken wandelen waar ik gewoon hoor te kunnen rennen, dus als het goed was zou dat nu wel moeten lukken.

De start was om 04.00 uur. Erg vroeg. Ik had amper geslapen dat beetje nacht ervoor. Door de adrenaline maakte dat niet zoveel uit trouwens. In het startvak leek iedereen vrij kalm. We stonden niet zo hutje mutje zoals bij Lavaredo vorig jaar. Je kon gewoon nog bewegen. Wel zo prettig. Nog even het officiele Eiger-liedje aan, aftellen en weg. (Dat liedje had ik dus ook de eerste 5 uur in m'n hoofd...)

De eerste paar kilometers gaan nog door Grindelwald. Dat stuk was veel langer dat ik in m'n herinnering had. Ik ben er niet zo goed in om 4 uur 's nachts zo hoppa te beginnen en al helemaal niet als het meteen wat omhoog loopt. Eenmaal bij de trail hoopte het enorm op, omdat je van een brede asfaltweg naar een één persoon breed paadje moet met z'n allen. Dat is bij elke trail eigenlijk zo en de ervaring leert dat het zich altijd verrassend snel verspreid.

De eerste klim gaat naar Grosse Scheidegg. Ik had gehoopt dat ik me meteen goed zou voelen, maar dat was niet zo. Ik hoopte maar dat ik gewoon nog niet erg wakker was en het later op de dag vanzelf beter zou gaan. Er zit halverwege de klim een heel klein stukje dalen, en ik kreeg het voor elkaar om daar alweer te gaan liggen. Ik zie niet zo goed diepte in de schemering, en ik zag vast iets over het hoofd. Gelukkig was er niks aan de hand. Eenmaal bij Grosse Scheidegg voelde ik me inderdaad al een stuk beter. Vanaf daar richting First hadden m'n beentjes er duidelijk meer zin in gekregen. Even naar papa, mama en Toby gezwaaid en weer afgedaalt naar Bort, om vervolgens aan de andere kant weer omhoog te gaan, opnieuw naar First. Tijdens de afdaling begon het te regenen, maar gelukkig hield het ook vrij snel weer op. De klim naar First ziet er van een afstandje heel steil uit maar ik wist nog van vorige keer dat je zo omhoog loopt en dat was nu ook weer zo.

Vanaf hier was mijn herinnering van de route een beetje blurry. Ik had nog wel stukjes in m'n hoofd maar wist niet meer precies in welke volgorde die hoorden. Één van die stukjes had ik als heel irritant in mijn hoofd, maar twee jaar terug lag er vrij veel sneeuw, dus dat maakte het allemaal nogal anders. Vanaf First eerst langs de Bachalpsee, en daarna door richting de Faulhorn. Hier zat het stukje waarvan ik niet meer wist waar het hoorde. Dit keer ging het prima en kon ik ook gewoon blijven rennen. Hierna de klim naar de Faulhorn. Die ging wat minder. Het was inmiddels ook opeens vrij warm geworden, en ik liep maar wat te zwoegen. Tijdens de klim werd ik ook opeens misselijk en lustte ik even geen eten. Ook van water werd ik misselijk maar ik ben wel gewoon blijven drinken. Ik was erg blij toen ik eenmaal boven was. Twee jaar geleden lag hier erg veel sneeuw, en was de hele afdaling een grote glibberige bende wat ik doodeng vond. Ik ben toen echt naar beneden gesukkeld. Nu lag er geen sneeuw en ging het dus ook veel beter en vooral sneller. Erg fijn. De afdaling gaat over in de weg richting Schynige Platte. Ook allemaal erg renbaar en ook hier lukte dat dit keer. Hier begon ik me ook te realiseren dat het eigenlijk voor mijn doen erg goed ging en je zou het zelfs genieten kunnen noemen. Moet je mee oppassen nog voor de helft, maar toch. Ik voelde me echt goed. Ik zag alleen wel tegen de afdaling naar Burglauenen op, omdat ik het geen prettig stuk vind en ook erg lang.

Bij Burglauenen ben je ongeveer op de helft, en daar is de grootste verzoringspost waar ze ook pasta hebben. Papa en mama zouden hier ook weer zijn. De afdaling hier naartoe ging niet zo lekker, maar ik hield mezelf voor dat ik bijna even rustig kon zitten en eten, dus dat het daarna wel weer beter zou gaan. Ik voelde me misschien wel ietsje minder dan hiervoor, maar voor mijn gevoel was er niet veel aan de hand. Totdat ik in Burglauenen aankwam en ging zitten. Van het één op het andere moment werd ik helemaal niet lekker. Ik lustte ook geen eten. Heb denk ik twee happen pasta gehad en verder heeft papa het maar opgegeten. (Overigens, handig ook om van alle soorten pasta uitgerekend spaghetti te kiezen om met een plastic vorkje te moeten eten...) Het deed me denken aan de stop halverwege Lavaredo waar ik me ook zo voelde. En jawel, ook nu viel ik weer bijna flauw. Ik moest meerdere keren snel gaan liggen om het te voorkomen. Als ik net dacht dat het wel weer ging en ik rechtop ging zitten begon het weer opnieuw. M'n beeld werd steeds waziger en m'n gehoor ook. Dat heb ik nog nooit gehad. Alsof het allebei langzaam werd uitgedraaid. Na een tijdje bleek ik wel banaan te lusten, en kon ik weer langzaam beginnen met eten. Dat hielp gelukkig, waardoor ik ook weer andere dingen naar binnen kreeg. Ik snapte niet wat er hier gebeurde. Ik had niet het idee dat ik veel te weinig had gegeten of gedronken. Het leek wel dat door te gaan zitten m'n lichaam dacht dat ik klaar was ofzo. Heel vreemd. Ik vond het ook zonde van m'n tijd. Gelukkig werd ik na een tijdje weer mens en kon ik verder.

Op naar Wengen. De klim tussen Wengen en Männlichen is de ergste van de hele trail. Je gaat in 4 km ongeveer 1000 meter omhoog. Dat is niet grappig na 62 kilometer. Het laatste stukje richting Wengen begon het te regenen. Ook begon mijn rechterknie enorm zeer te doen. Ik had twee weken ofzo voor de trail dat ik het een keer met fietsen voelde, maar lang niet zo erg als nu en daarna had ik er ook geen last meer van gehad. Nu kwam het opeens terug en zo dat ik er met afdalen finaal doorheen zakte en liep te vloeken. Ik moest strompelen waar ik qua benen verder nog prima had kunnen rennen. Toen ik in Wengen aankwam onweerde het inmiddels ook behoorlijk, en toen ik net bij de verzorgingspost kwam riepen ze om dat de race daardoor was stilgelegd. Iedereen moest binnen schuilen. Mensen die al aan de klim waren begonnen moesten zelfs weer terug. We zouden op de hoogte gehouden worden over het verdere verloop. Nou, we werden helemaal niet op de hoogte gehouden. We hebben eindeloos binnen zitten wachten. Het regende inmiddels keihard en je zag en hoorde het ook nog steeds onweren. Ik wist inmiddels niet meer waar ik op hoopte en dacht; als ze er nu helemaal mee kappen vind ik het geloof ik ook wel best. Na anderhalf uur ofzo stilzitten is de motivatie er ook niet meer echt. Na eindeloos wachten dan eindelijk bericht. We zouden allemaal met de kabelbaan naar Männlichen gebracht worden, en vanaf daar zou er een herstart zijn over een alternatieve route. Eenmaal in Männlichen moesten we daar weer naar binnen, en wéér wachten op wat er gebeuren zou. Delen van de route vonden ze te gevaarlijk, dus we zouden nu rechstreeks naar Kleine Scheidegg, en vanaf daar naar Grindelwald. Nog ongeveer 20 km. Eindelijk weer verder dus. En inmiddels was ik daar toch ook wel blij om. Het laatste stukje dalen naar Wengen zakte ik alleen door m'n knie heen, dus hoe zou het gaan. Papa en mama waren ook in Männlichen en hadden mijn tape bij zich, dus dat heb ik in ieder geval op m'n knie geplakt. Ik hoopte dat het zou helpen. Dat deed het in het begin zeker. Helaas bleef het alleen niet zitten door de regen. De eerste 5 km naar Kleine Scheidegg kon ik wel gewoon weer rennen. Vanaf daar het volgende stuk iets steiler dalen ging ook nog, maar ineens was het weer over. Het voelde alsof er iets scheef zat. Bij pijn kun je nog denken; dan doet het maar pijn. Maar hier kon ik niet tegen vechten doordat ik finaal door die knie heen zakte. Daar kan je niks tegen doen. Zo liep ik dus een tijdje enigszins vloekend verder te strompelen. Twee Italianen vroegen of het wel ging. Ik vertelde wat er was en ze vroegen of ik er tape op wilde. Nou, graag. Super aardig. Nog maar een keer proberen. Het hielp enorm. Van strompelen werd het weer rustig aan rennen. Helaas bleef ook dit tape niet zitten, maar toen het er eenmaal afgeregend was kon ik evengoed blijven rennen. Zolang ik maar heel constant bleef bewegen en steeds dezelfde stappen bleef maken ging het goed. Ik wist alleen ook dat er nog een stuk kwam waarbij dat niet kon, maar dat zou ik dan wel zien.

De laatste 5 km gingen voor een deel weer omhoog. Dit stuk zit normaal ook in de route, alleen was het nu wat ingekort. Het loopt door een bos over veel boomwortels. Omhoog ging het nog prima, naar beneden voelde ik m'n knie weer langzaam opkomen. Gelukkig hoefde ik niet al te lang moeilijk te doen voor we weer op het asfalt van Grindelwald kwamen.

Het vreemde was dat er iets scheef leek te zitten wat af en toe ook weer recht kon of zo. In Grindelwald zelf kon ik weer rennen, maar ik had ook meerdere keren dat ik er vanuit het niets toch weer zomaar doorheen zakte. En daarna kon ik dan weer rennen voor het opnieuw gebeurde. Het zal er vrij debiel uit hebben gezien. Qua knie was het in ieder geval niet verkeerd, die alternatieve route. Maargoed, gelukkig wel mee kunnen finishen, en ondanks de verkorte route kreeg iedereen wel gewoon z'n keitje en finisher shirt. Toch wel leuk. In plaats van 101 (stiekem is ie maar 98 trouwens) heb ik nu ongeveer 83 gelopen.

Ik heb een enorm dubbel gevoel overgehouden aan deze dag. Het postieve is dat ik wel gewoon weet dat ik goed getraind heb, in hoeverre dat kan zonder bergen. Ik voelde me beter dan ooit en zelfs na 83 km had ik geen last van spieren. Ook met dalen ging het qua beenspieren beter dan ooit. De krachttraining heeft dus weer erg goed geholpen. Wel heb ik een sterk gevoel van: kan het nou nooit eens normaal. Waarom nou toch weer zo van de wereld halverwege, en waarom opeens zo'n last van m'n knie terwijl ik zonder die kniepijn zoveel beter had gekund. Komt nog eens bij dat het natuurlijk jammer is dat ik niet de hele route heb kunnen lopen, ookal kwam het nu dan misschien goed uit.

Al met al toch weer van geleerd. Goeie dingen onthouden en mindere dingen veranderen voor de volgende trail. Nu weer lekker trainen en aanpassingen uittesten en dan mag ik in september 170 km lang kijken hoe het dan gaat.