Harriët Koorn

Maxi Race Annecy

27 mei 2017

Nog een kwartier te gaan en de zenuwen namen toe in het startvak. Met afgelopen maand in m'n achterhoofd was ik erg bang dat ik het niet ging halen. Ik had er zin in, maar zag er ook enorm tegenop. Mijn doel was om de finish te halen, verder niks. Ik had geen tijd in mijn hoofd. Dat heb ik nooit. Ik heb het niveau ook niet om dat ooit te hebben, dus dat is makkelijk. Als het maar goed zou gaan met eten.

Mijn voorbereiding ging zo goed. Trainingen gingen lekker, ik was begonnen met krachttraining om sterker te worden en ook dat ging goed. Mijn gewicht, wat altijd een strijd is, was ook op peil. Na de marathon van Rotterdam voelde ik me in eerste instantie prima. Ik had geen spierpijn en zat de volgende dag alweer op de fiets. Helaas veranderde dat snel. Een paar dagen later werd ik ziek. Kan een keer gebeuren natuurlijk, dus ik baalde wel maar ging er ook vanuit dat het snel weer beter zou gaan. Helaas bleef het steeds weer terugkomen. Ik had problemen met m'n eten. Het kwam er weer uit en als het erin bleef leek het alsof mijn lijf het niet opnam. Al at ik alleen maar een banaan, ik werd alleen maar enorm opgeblazen en had geen energie. Uiteindelijk ben ik toch maar naar de huisarts gegaan, waar na een onderzoekje bleek dat ik een darmparasiet had. Schijnt vaak voor te komen zonder dat het klachten geeft, maar die had ik dus helaas wel. Ik kreeg een medicijnkuurtje van 10 dagen, dat volgens de huisarts heftig was en waar ik me uitgewrongen van zou gaan voelen. Verder werd ik nog gewaarschuwd voor een hele rits vervelende bijwerkingen. Daar kreeg ik gelukkig geen last van, wel had ik nogal een gebrek aan energie. De kuur was de donderdag voor de race pas af, dus ik werd steeds zenuwachtiger.

Op hemelvaartsdag reden we naar Annecy. Vrijdagochtend heb ik nog een klein beetje gelopen. Het was warm, en de voorspelling voor zaterdag was inmiddels dat het 30 graden zou worden. Vrijdagmiddag heb ik m'n nummer gehaald. Verder hoefde ik dus alleen nog maar te eten en uit te rusten. De hitte maakte me nerveus. Ik heb normaal al moeite met eten tijdens trails, en met die warmte zou het er niet makkelijker op worden. Verder hoopte ik maar dat het goed zou gaan qua opname van het eten. Waar we nog hartelijk om gelachen hebben is dat in Nederland wat kleine trailtjes werden afgelast wegens het warme weer. Hahaha.

5 uur 's ochtends mocht ik er dan eindelijk aan beginnen. De eerste paar kilometers waren nog vlak door Annecy. Ik had me voorgenomen om me niet te laten afleiden als iedereen er als een debiel vandoor zou gaan, maar dat gebeurde niet. Iedereen liep vrij rustig weg. (Uit mijn startvak althans, vooraan ging het ongetwijfeld volle bak.) Ik voelde me goed. Er zouden maar drie posten zijn met eten, en verder alleen water. Ik moest tussendoor dus zorgen dat ik zelf goed at. Papa en mama zouden bij die drie grote posten staan, met extra eten en drinken. De eerste was bij 17,9 kilometer. Ik voelde me eigenlijk prima. Papa en mama hadden allemaal eten bij zich wat ik normaal super lekker vind, maar helaas smaakte het me nu een stuk minder. Toch geprobeerd zo veel mogelijk naar binnen te stouwen, en m'n eigen voorraad eten wat aangevuld.

Van een groot deel weet ik, zoals altijd na afloop, eigenlijk niks meer. Ik weet wel dat het parcours me tegenviel. Ik had gehoopt steeds een mooi uitzicht te hebben op het meer van Annecy, aangezien we daar een rondje omheen liepen, maar dat zag je bijna nergens. We liepen heel veel door bos, waardoor je geen uizicht had. Doordat er ook een relay variant van de trail was, vond ik het ook te druk. Vreemd genoeg waren het steeds de mensen van de relay die langs de kant stil gingen staan om uit te rusten. Als je toch maar een vierde van de route hoeft...

De tweede grote post was bij 43 kilometer. Ik kon papa en mama eerst niet vinden, en was bang dat ik ze voorbij was gelopen. Gelukkig stonden ze er toch. Hier kon ik ook eindelijk naar de wc. Eerder waren er geen, en ik ben er niet zo goed in om in de drukte maar gewoon in de berm te gaan... Ik moest m'n schoenen uit, want je mocht niet met schoenen aan naar de wc. Typisch. Alsof het er nu lekker schoon bleef. Bij papa en mama heb ik weer even gegeten. Ik voelde me hier niet meer zo geweldig en was bang dat ik het niet ging halen. Maar ja, zolang er verder niks aan de hand is geef ik niet op, dus weer door. Er kwam een lang stuk klimmen aan, waar ik niet meer zoveel van weet. Ik heb nog wel flarden van klimmen in m'n hoofd, maar ik weet niet meer in welke volgorde alles gebeurde. In ieder geval stonden papa en mama nog een keer ergens onverwacht langs de route. Dat was leuk. Er waren tijdslimieten, die vrij strak stonden in verhouding met andere trails die ik heb gelopen. Daar maakte ik me zorgen om. Bij de vorige post had ik maar drie kwartier speling geloof ik. Bij 53 kilometer zou er weer eentje zijn, en ik ging er al een tijdje vanuit dat ik het niet ging halen. Toen ik er bijna was zag ik nog mensen die verkoeling zochten in een beekje. Dat leek me ook wel lekker, maar ik snapte eerlijk gezegd niet dat ze zich daar de tijd voor gunden zo vlak voor een tijdspunt. Opeens halverwege de klim stond iemand de nummers de scannen en was ik toch op tijd. Ik mocht dus gewoon verder met afzien. Het laatste stuk klimmen naar de top was super steil. Overal lagen mensen in de berm uit te rusten. Ik was bang dat ik in slaap zou vallen als ik dat zou doen. Eenmaal boven zaten denk ik wel 20 mensen uit te rusten. Iemand van de organisatie vroeg of het ging. Ik kan geen woord Frans dus heb maar ja gezegd. Hij keek alsof ie me niet geloofde haha. Hij zei dat ik niet moest vergeten te eten en drinken. Goed punt. Dalend kan ik niet eten, want dat ben ik bang me te verslikken. Klimmend kan ik ook niet eten, omdat ik dan niet genoeg lucht over heb. Ik at dus voornamelijk stilstaand bij de waterposten. Het smaakte me allang niet meer, maar zonder eten zou ik snel klaar zijn. Tegen heug en meug dus maar steeds geprobeerd zo veel mogelijk naar binnen te stouwen. Jammer eigenlijk. Ik hou normaal enorm van eten. Mag je eens een dag onbeperkt schransen, lust je het niet.

Ik moest nu een kilometer of vier dalen naar de volgende post waar papa en mama weer zouden staan. Waar ik er eerst vanuit ging dat ik het niet op tijd zou halen, bleek opeens dat er toch nog wel een kansje was. Met nog 1,6 kilometer te gaan (er stond een bordje) heb ik zo hard mogelijk gerend om op tijd te komen. Ik kwam op tijd bij de post aan. Joepie. Of toch niet? Bij aankomst liep je over een mat, maar bij het weggaan lag er weer een mat. Moest je er dus op tijd zijn, of moest je op tijd weer weg zijn? Ik ging het vragen aan een mannetje, maar hij sprak alleen Frans en probeerde me niet eens te begrijpen. Volgens mij had ie geen idee van tijdslimieten. Bij papa en mama heb ik me weer volgegeten, en daarna weer door. Nog maar één klim en afdaling en ik was er. Nog 15 kilometer. Ik werd niet tegengehouden, dus ik ging er vanuit dat ik gewoon op tijd was. Wat me verbaasde was dat als ik achterom keek, ik nog gewoon een constante stroom aan lopers zag. Als ik al op tijd was, was het krap, dus het kon gewoon niet dat al die andere mensen er ook nog op tijd waren geweest. Ik begon me af te vragen of die tijdslimieten wel echt limieten waren. De laatste zou bij 77 kilometer zijn.

De laatste klim viel niet mee. Ik was onderhand steenkapot. Ik wist dat er nog een klein stukje dalen in zou zitten, dan die limietpost, dan nog het laatste steile stuk klimmen, en dan alleen nog maar dalen naar de finish. De post kwam maar niet en kwam maar niet. Ik had het gevoel dat ik het stukje afdalen al had gehad en aan het steile laatste stuk klimmen bezig was. Ik begreep er niks van. Er had gestaan dat als je na 10 uur 's avonds op de laatste klim zou komen, je met een andere route moest afdalen wegens de veiligheid. Er had niks gestaan over andere aanpassingen. Eenmaal boven was ik nog altijd niet langs een tijdpost gekomen. Er stonden wel veel mensen van de organisatie dus ik vroeg of er iemand engels kon. Één van de vijf zei ja, dus ik vroeg of dit de laatste klim was. Ja, dat was zo. Alleen nog maar dalen. De andere vier die zogenaamd geen engels konden moesten erg lachen om mijn vraag en maakten me belachelijk. Apart. Zo gek was die vraag toch niet, aangezien ik van mijn routekaartje uitging. Volgens dat kaartje was je bij 80 boven en hoefde ik dus alleen nog maar een kleine 3 af te dalen. Nou, dat was minstens het dubbele. Ik snap dat nog steeds niet. De tijdspost lag op een heel ander punt, ergens tijdens de afdaling. Aan die laatste afdaling leek geen einde te komen. Je zag alle lichtjes van Annecy, en hoewel ik continue bleef dalen leek ik toch niks lager te komen. Heel frustrerend als je er zo doorheen zit. Eindelijk was ik dan beneden, en hoefde ik alleen nog maar een kilometer vlak. Papa en mama (en Toby) hebben nog met me meegerend en zo kwam ik eindelijk bij de finish.

Volgens mijn eigen gegevens was ik overal op tijd, maar toch heb ik 6 minuten penaltie gekregen. Geen idee waarom. Ik snap niks van die tijdslimieten. Iedereen mocht gewoon overal door. Er zijn mensen anderhalf uur na de limiet langs posten gekomen en ook die mochten gewoon door. Er staat nergens iets over penalties, dus ik begrijp totaal niet hoe dat werkt. Ik was ook wel gewoon ruim binnen de tijd binnen die je erover mocht doen.

Ik ben blij dat ik het gehaald heb, en dat ik geen klachten kreeg met mijn eten. 34 procent van de deelnemers is uitgevallen, waar ik gelukkig niet bij hoor. Ik ben wel teleurgesteld over de route, en vooral ook over de organisatie. Ik heb nu toch al aardig wat trails gelopen, en dit was duidelijk de slechts georganiseerde. Alles alleen maar in het Frans, vrijwel niemand sprak Engels. Posten stelden niks voor vond ik. Onduidelijkheid over die tijden. Voor de start ging het ook al heel rommelig. Ook voor verzorgers was er veel onduidelijkheid. Dit was mijn eerste trail in Frankrijk, dus geen idee of dit de Franse manier is, of de Maxi Race manier. Ik was in ieder geval niet enthousiast.