Harriët Koorn

Marathon Rotterdam

9 april 2017

Een week of vier geleden zag ik een winactie van Runner's World, waarbij je een startbewijs kon winnen voor de uitverkochte marathon van Rotterdam. Ik heb even kort gekeken hoe lang ik nog zou hebben tot de start mocht ik winnen, en heb me toen maar gewoon aangemeld. Ik win nooit iets bij actie's, dus daar ging ik nu ook niet vanuit. Tot ik even later een mail kreeg dat ik één van de startbewijzen had gewonnen. Ik mocht dus aan de bak!

Ik had vanaf dat moment nog drie weken om me voor te bereiden. Veel te kort natuurlijk. Nou heb ik nog altijd wel een redelijke goede basisconditie. Na jaren keihard trainen is dat niet zomaar weg, en ik train inmiddels ook best weer aardig wat. Ik had alleen nog niet heel veel hardgelopen. Eind vorig jaar ging het harstikke lekker, tot ik eind november opeens enorm last van mijn heup kreeg. Hij knakte bij elke stap, wat tijdens maar ook na trainingen erg pijnlijk was. Het ging maar niet over, waardoor ik een tijdje ben gestopt met hardlopen. Inmiddels ging het weer wat beter met de heup, dus ik was wel weer rustig begonnen met opbouwen, maar had nog niet langer dan 13 kilometer achter elkaar getraind geloof ik. Waarom geef je je dan op voor een marathon winactie vraag je je misschien af. Nou, omdat ik dacht dat ik het opzich wel zou kunnen, en omdat het me een prima lange duurtraining leek voor de Maxi Race in Annecy die ik eind mei loop. Ik heb nog wel snel een duurloop van een kleine 20 kilomter gedaan, om nog een beetje het gevoel te hebben dat ik me had voorbereid. Verder heb ik me vooral enorm in moeten houden de laatste weken. Ik heb nog wel eens de neiging om een beetje door te slaan qua trainen en vooral mijn rust over te slaan.

Nou zijn er tegenwoordig nogal wat mensen die heilig geloven in het concept sportrusten, waarbij je een marathon loopt zonder ooit langer dan 14 kilomter geloof ik te trainen. Ik ben hier absoluut geen voorstander van. Natuurlijk kán het. Maar echt snel zal je er nooit mee lopen, en ik snap vooral niet waarom je het wil. Waarom wil je iets goed kunnen zonder er veel voor te doen. Zo werkt het met niks. Als je geen zin hebt om veel te trainen, waarom wil je dan zonodig een marathon lopen? Een marathon is mentaal ook nog eens zwaar, en al helemaal als je na 14 kilometer geen idee hebt wat je te wachten staat. Ieder z'n mening natuurlijk, maar voor mij werkt het niet. Ik hou ook eigenlijk meer van trainen dan van wedstrijden, en heb erg bevestiging uit training nodig dat ik iets kan voordat ik het geloof. Dat had ik bij deze marathon dus helaas niet. Het was dus ook de vraag op welke eindtijd ik in zou zetten. Ik had een tijd in mijn hoofd waarvan ik denk dat ik 'm zou kunnen lopen indien goed voorbereid. Dat had ik nou eenmaal niet, en er werd ook nog eens vrij warm weer voorspeld, waar ik niet dol op ben. Mijn doel werd dus om binnen de 4 uur te lopen. Ik wilde proberen om net onder de 5'/30 de kilometer te lopen. Een ander doel was om me niet totaal de vernieling in te lopen. Twee jaar terug was ik zo kapot dat ik amper nog kon lopen na afloop. Ik kon geen trap meer op of af, en heb nog dagen geen controle over m'n benen gehad. Ik heb toen weken uberhaupt niks gedaan. Dat zou nu mijn voorbereiding voor de rest van de zomer enorm in de war schoppen, dus dat wilde ik niet.

Ik had bij de winactie mijn verwachtte eindtijd op moeten geven. Toch startte ik in wave 4. Twee jaar terug had ik een langzamere tijd opgegeven en startte ik in wave 3. Geen idee waarom ik nu in 4 stond. De pacers in dit vak liepen met vlaggen van 4.30 en 4.45. Niet in de buurt van mijn doel dus. Wave 4 lag ook nog eens midden in de zon. Er stonden ook nog eens véél te weinig dixie's, dus ik heb volgens mij minstens drie kwartier in de rij gestaan. Heel fijn. Twee jaar terug was de sfeer in wave 3 anders. Daar werd aan je gevraagd wat je doelen waren, of je genoeg had getraind, hoeveelste marathon het zou worden. Hier was 80% volgens mij vrouw en leek het niemand iets uit te maken wat ze zouden lopen. Het gros stond alleen maar op z'n telefoon te kijken en selfie's te maken. Ik stond zo ver naar achter dat ik de start niet eens kon zien. Door de zon had ik al een droge mond voor ik gestart was, en ik maakte me zorgen om de drukte.

Ik hoopte dat het mee zou vallen met de drukte en het snel toch vrij verspreid zou lopen allemaal, maar dat viel vies tegen. Iedereen bleef ook lekker vijf dik naast elkaar lopen in hetzelfde tempo, dus ik kon er niet langs. De eerste kilometers moest ik tig keer door de berm en over de stoep om maar in te halen. Probeer dan maar eens in je ritme te komen en het tempo te lopen wat je in je hoofd had. Het werd later iets beter, maar het bleef de hele marathon veel drukker dan twee jaar terug, wat ik erg jammer vond. Ik heb geen idee hoe die startvakken worden ingedeeld. Misschien dat je met een licentie sowieso al in de eerste wave start of zo. Ik heb er nog geen logica in kunnen ontdekken in ieder geval.

Het lopen ging opzich wel goed. Iedere 5 km was er water, en ik zou zelf iedere 7 ongeveer wat eten. Ik wist nog dat ik het stuk tussen 12 en 15 ongeveer irritant vond twee jaar terug. Dat was nu ook weer zo. Het is daar vrij smal, wat nu nog irritanter was door de drukte. Tot halverwege ging het nog gewoon lekker. Ik wist door mijn voorbereiding niet of ik het zonder te wandelen vol ging houden, maar vond dat het voor het 30 kilometerpunt in ieder geval niet mocht. De tweede keer de Erasmusbrug op viel een beetje tegen, en ik begon het moeilijker te krijgen. Bij ongeveer 28 hoorde ik opeens iemand m'n naam roepen. Ik had geen naam op m'n nummer staan dus dat moest papa zijn. En jawel, ik zag 'm nog net. Nu begon het zwaarste stuk. Bij de drinkpost op 30 kilometer heb ik even gewandeld. Vrijwel iedereen die daar water aanpakte ging wandelen, dus doorlopen kon je er toch al niet. Ik heb wel geprobeerd zo snel mogelijk te wandelen, want ik baalde er van. Ik ben snel weer gaan rennen, en tot mijn verbazing voelde het weer wat beter. Ik vind het eerste stuk langs de Kralingse plas misschien wel het mooiste deel van de route. Ik kwam weer een beetje in m'n ritme en kon weer wat versnellen. Dat heb ik eigenlijk wat te fanatiek gedaan, want bij 35 kilometer kakte m'n tempo weer aardig in. M'n garmin was ook wat optimistischer qua afstand dan de borden langs de route. Piep, Garmin zegt 35 km. Oke, nog maar 7. Uitgaan van 6'/km (beter kan ik niet meer rekenen na 35 km) en dan hoef ik nog maar 42'. Mooi, dan finish ik binnen 4 uur en hou ik speling. 300 meter verder: bord langs de weg, 35 km. Oke shit, nog steeds 7 km dus. Iets minder marge ook. Proberen te blijven rennen. Ik weet niet meer hoe, maar ik kwam steeds dichter bij de fninsh. Ik heb geloof ik nog een keer gewandeld maar ik weet het niet eens meer precies. Ik bleef in ieder geval wel steeds rekenen of ik het ging halen binnen 4 uur en dat moest lukken. Nou weet ik ook van mezelf dat ik verdomd slecht reken als ik moe ben, dus ik kan er nooit helemaal op vertrouwen... Ik heb nog gezien dat er 1000 m op de weg stond, en ik vond dat de finish daarna nog vrij lang op zich liet wachten. Na 3.56.15 was ik er dan eindelijk. 9 minuten van mijn pr af, én onder de 4 uur.

Ik heb even over een hek gehangen, maar ben vrij snel maar weer gaan wandelen. In beweging blijven. Ik was wel vrij kapot. Ik had het warm, had erg dorst, en had enorm zere buik. De man die mij een medaille gaf mopperde dat ik moest lachen. Ik was blij dat ik bleef staan op dat moment, dus ik was echt niet in staat tot lachen. Ik liep al pootje-over zwalkend verder... Ik had ergens met papa afgesproken, maar zag al snel dat ik die kant helemaal niet op kon door de hekken, en vroeg me af hoe ik hem nu in godnsaam terug ging vinden. Gelukkig had papa mij al gevonden en riep me van een afstandje. Eenmaal bij papa ben ik tegen een pilaar op de grond geploft. Eerst maar even bijkomen. Hierna wilde ik m'n medaille nog laten graveren. Ik voelde me eigenlijk steeds slechter worden en begon ook nog te hyperventileren. Nog maar een keer gaan zitten dus. Daarna ging het gelukkig snel beter.

Tot mijn verbazing maar ook blijdschap kon ik eigenlijk al vrij snel weer normaal lopen. Ook bij het station op weg naar huis kon ik gewoon traplopen zonder problemen. Nu een dag later ben ik heel moe omdat ik niet kon slapen, maar lichamelijk verder gaat het erg goed. Daar ben ik super blij mee, want zo kan ik snel m'n trainingen weer oppakken. Alle doelen gehaald dus.