Harriët Koorn

TransGranCanaria Advanced

5 maart 2016

Wat was het gaaf, en wat ging het eigenlijk goed. Nog nooit eerder liep ik zo ver, zo lang en zoveel hoogtemeters achter elkaar. Mijn enige doel was binnen tijd de finish halen, maar het ging veel beter dan verwacht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles meer weet. Zeker het eerste deel heb ik niet goed onthouden. Klinkt misschien stom, maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik het begin ben vergeten.

Ik was bloednerveus van te voren. De start van mijn afstand was zaterdagochtend om zeven uur. Ik werd om zes uur bij de start afgezet en kon dus nog een uurtje van m'n zenuwen genieten. Ik had nog naar de wc gewild, maar twee dixie's voor 500 mensen bleek wat te weinig... Startvak in, aftellen en weg dan maar. Net na de start was het erg druk en stond ik af en toe zelfs stil. Gelukkig verspreidde het daarna wel vrij snel.

Op de startnummers stond het hoogteprofiel en alle verzorgingsposten met bijbehorende kilometers. Dat vond ik wel erg handig. Zo kon je altijd snel zien wat er ongeveer aan zat te komen. Het eerste deel ging allemaal prima, maar eenmaal bij de stop op 39 kilometer had ik het zwaar. Ik had honger en wist dat ik moest eten, maar kon geen sportvoeding meer zien. Er was daar pasta, maar daar had ik ook totaal geen trek in. Ik ben even gaan zitten en heb toch maar tegen heug en meug wat repen gegeten. Ik kreeg het al snel koud dus ben maar weer verder gegaan. De eerste klim daarna ging heel slecht. Ik kwam amper vooruit. De afdaling die daarop volgde ging ook heel slecht. Het lag me niet en ik had te weinig energie. Ik heb hele stukken alleen maar gewandeld.

De volgende stop was bij bijna 52 kilometer en dat was wel het dieptepunt van de hele tocht voor mij. Ik was zo moe dat ik niet wist hoe ik nog 30 kilometer verder moest en ik lustte m'n eten ook niet meer. Gelukkig lag er bij de post droog stokbrood. Het leek me niet lekker maar ik moest toch wat eten. Tot m'n verbazing smaakte het me juist erg goed en ik heb me toen dus maar volgepropt met brood. Ik heb nog even gezeten om een beetje bij te komen en ben toen weer verder gegaan.

Het brood hielp enorm goed. Ik voelde me weer een stuk beter. De klim die nu kwam ging lekker. Ik kon stukken blijven rennen, en anders flink doorlopen. Ook de afdaling ging goed. Ik ben niet zo'n daler maar nu haalde ik zelfs aardig wat mensen in en ging het echt goed. Ik kreeg wel al snel evengoed weer honger, maar ik voelde me verder weer beter waardoor ook m'n eigen meegenomen voeding me weer beter smaakte. Aan het eind van de afdaling op bijna 64 kilometer was er weer een post. Ik hoopte weer brood te kunnen eten, maar dat hadden ze hier helaas niet. Een aardige mevrouw van de organisatie hielp me even m'n waterzak te vullen, en daarna ben ik vrij snel weer doorgegaan. Ik moest toch nog ongeveer 17 kilometer.

Inmiddels was het donker en had ik m'n lampjes aan. Ik moest nog één klim, en verder alleen maar dalen naar de finish. De klim was makkelijk, en ging prima. Ik hoopte dat de afdaling ook zo zou zijn, maar dat viel even vies tegen. Ik moest wennen om met m'n lamp te lopen. Ik had in Nederland wel wat night trails gedaan, maar dat is toch heel iets anders dan hier met 65 kilometer in de benen. Het koelde ook totaal niet af en ik kreeg een erg warm hoofd met die lamp op. Ik probeerde zoveel mogelijk te rennen, maar het viel niet mee. Er was een heel stuk tot aan de laatste vijf kilometer ongeveer waar je over heel veel losse keien heen moest. Dat liep echt voor geen meter, en ik heb daar niet kunnen rennen. Ik liep te zwalken alsof ik dronken was. De vermoeidheid begon inmiddels aardig toe te slaan, en ik heb in het donker wat minder evenwichtsgevoel leek wel. Soms zat er een klein stukje tussendoor wat beter te rennen was, maar toen ik op zo'n stukje nog struikelde ook en bijna onderuit ging ben ik maar weer gaan wandelen. Ik was te bang dat ik me zo dicht bij de finish nog zo zou blesseren dat ik het alsnog niet zou halen. Ook mentaal vond ik dit een erg zwaar stuk. Het moment dat je denkt: o, nog maar tien kilometer, maar je je dan realiseert dat het met je huidige snelheid nog twee uur duurt is redelijk killing...

Het laatste stuk leek eindeloos te duren, en inmiddels deed alles behoorlijk pijn. Bij 77,6 kilometer was de laatste post. Ondanks dat ik er bijna was heb ik toch nog wat gegeten. Hier was weer brood. Vanaf hier kon je de hal zien waarvoor de finish lag. Ondanks de pijn lukte het om weer te gaan rennen, en zo kwam ik na 15.29.57 over de finish. Totaal gesloopt, maar ontzettend blij dat ik het gehaald had. Uiteraard kom je jezelf een aantal keer flink tegen op zo'n afstand, maar dat maakt de finish misschien alleen nog maar mooier. Ik ben niet snel trots op mezelf, maar nu wel.