Harriët Koorn

Matterhorn Ultraks

28 augustus 2015

Dinsdag 18 augustus vertrokken papa en ik om zes uur 's ochtends richting Zermatt. Na lang wachten was het dan eindelijk zo ver. Ik had me denk ik in februari of zo al opgegeven. De marathon in Rotterdam liep ik in ieder geval al als voorbereiding hierop, om alvast een keer zo'n soort afstand gelopen te hebben. Afgelopen juni was ik met papa in Ulrichen om daar voor het eerst in de bergen hard te lopen en zo specifieker te trainen dan thuis lukt. Daar kwam ik er al achter dat je dat niet zomaar even doet. Ook bedacht ik me daar dat gewicht nogal veel uitmaakt als je op en af moet, dus ben ik vanaf m'n thuiskomst van die vakantie gaan afvallen. Dat lukte gelukkig prima, en zo ging ik zes kilo lichter richting Zermatt.

Woensdag was het nog niet erg mooi weer. 's Ochtends zelfs nog regen. Gelukkig klaarde het in de middag een beetje op, en ben ik meteen gaan lopen. Ik ben richting Sunnega gegaan omdat de route van zaterdag daar ook langs kwam. Tot m'n stomme verbazing was de route al uitgezet met vlaggetjes. Hier in Nederland zou dat allemaal gesloopt worden denk ik, maar gelukkig kan het daar nog gewoon. Het lopen ging niet zo lekker. Ik moest erg aan de hoogte wennen. Ik heb dan ook maar tien kilometer gelopen.

Donderdag was het prachtig weer en ben ik via de Riffelalp en Riffelberg naar de Riffelsee gelopen. Dit ligt op de weg naar de Gornergrat, en moest ik zaterdag andersom afdalen. Het leek me prettig om de afdaling al een beetje te kennen. Verder had ik op internet plaatjes gezien van de Matterhorn weerspiegeld in de Riffelsee, dus dat wilde ik wel eens in het echt zien. Het werd nog best een aardig tochtje, en helaas kwam de Matterhorn niet uit de wolken. Even voorbij de Riffelsee had ik wel een schitterend uitzicht op de Gornergletscher, wat veel goedmaakte. Het eerste stukje afdaling vanaf de Riffelsee ging wel goed, maar tussen de Riffelberg en Riffelalp vond ik het lastig en behoorlijk steil. Ik had verwacht dat ik sneller zou kunnen afdalen dan ik deed, waardoor ik de zenuwen kreeg voor zaterdag. Al met al wel een prachtige tocht gemaakt en dit keer bijna 18 kilometer gelopen.

Vrijdagochtend heb ik rustig een rondje langs Furi gemaakt. Ik hou niet van rustdagen de dag voor een grote inspanning, maar ik wilde ook niet moe worden. Ik heb dus maar ruim zeven kilometer gelopen. Stiekem had ik best al spierpijn van donderdag, waardoor ik me afvroeg of het nou wel zo verstandig was geweest om twee dagen voor m'n eerste ultratrail nog 17 kilometer te lopen. Maar ja, nu toch niks meer aan te doen. 's Middags zijn papa en ik met het treintje de Gornergrat opgegaan. Ik wilde graag al even zien waar ik boven zou komen en hoe het er daar uit zag.

Verder heb ik m'n startnummer opgehaald en ben ik op tijd en inmiddels bloednerveus in m'n bedje gegaan.

Zaterdag was dan de grote dag. De start was om half acht. Er was niet heel geweldig weer voorspeld met vrij veel bewolking, maar toen we buiten kwamen en ons omdraaiden richting Matterhorn scheen net de zon op het puntje en was hij prachtig te zien. Het was strak blauwe lucht en prachtig weer. Ik was super zenuwachtig. Ik zag overal alleen maar super dunne afgetrainde mensen en vroeg me af of ik niet wat te overmoedig was geweest door me voor de langste afstand in te schrijven. Er was op twee punten een tijdslimiet: bij de Riffelalp op ongeveer 20 kilometer, en bij de Schwarzsee op 29 kilometer. Als je daar niet op tijd zou zijn moest je met de trein of kabelbaan terug. Verder sloot de finish na 11 uur om half zeven. Eenmaal in het startvak deed m'n gps het niet. Misschien omdat er zo veel mensen bij elkaar stonden, geen idee hoe dat werkt. Ik zag in ieder geval vrij veel mensen met hun klokkie zwaaien in de hoop dat alles zou gaan werken. Ik werd er alleen maar zenuwachtiger van, want hoe moest ik dan weten hoe ver ik was en of ik op tijd was. Vlak voor de start deed ie het even, maar het viel ook meteen weer weg. Toch maar gewoon aangezet in de hoop dat ie het later zou gaan doen.

Het eerste stukje ging nog door Zermatt zelf. M'n Garmin piepte veel te vroeg voor de eerste kilometer, dus hij deed het duidelijk nog niet goed. Gelukkig daarna wel. Ik stond bij de start naast een super dunne vrouw, een soort wandelend skelet. Grappig genoeg was zij de eerste die ik in Zermatt zelf al zag wandelen terwijl iedereen verder nog rende. Gewicht zegt dus ook niet alles.

De eerste verzorgingspost was na zes kilometer bij Sunnega. Ik had op dat moment nog niks gegeten, waar ik toen eigenlijk pas achter kwam. Dat klinkt nogal stom, maar het was blijkbaar zo spannend dat ik het gewoon was vergeten. Ik heb een stuk reep gepakt en een handje rozijnen en ben snel verder gegaan. Ik had nog geen behoefte om uit te rusten. Vanaf Sunnega ging het even een stukje naar beneden, en daarna begon de lange klim naar de Gornergrat. In een afdaling eten is net zoiets als met een lollie in je mond rennen: het gaat niet. Eenmaal aan de klim begonnen ben ik dus wat gaan eten. Ook dat viel nog vies tegen. Door de inspanning was ik aardig aan het hijgen waardoor ik amper lucht over had om te kauwen. Ik had bewust niet alleen maar gelletjes mee genomen omdat het me niet lekker leek om de hele dag geen vast voedsel binnen te krijgen.

De klim naar de Gornergrat ging goed. Af en toe liepen er wat mensen voor me waar ik voorbij wilde maar waar niet meteen plaats voor was. Toen ik een keer snel iemand in probeerde te halen gleed ik uit en lag ik bijna. Oeps... Maar verder had ik van niemand last en kwam ik goed boven. Papa zou hier staan en ik zag 'm al van een aardig afstandje. Hij zwaaide nog meteen terug ook. Het uitzicht was schitterend, maar gelukkig had ik daar eerder deze week al foto's van, zodat ik nu gewoon door kon zonder het gevoel dat ik iets zou missen. Ik kwam aardig fris boven voor m'n gevoel, al heeft papa foto's van me gemaakt die anders doen vermoeden. Papa vulde snel m'n waterzak bij en ik ben doorgerend naar de verzorgingspost. Ze hadden daar een sportdrankje wat ontzettend goor was, dus ik ben snel verder gegaan. Ik moest nu zes kilometer afdalen tot de Riffelalp, waar tevens de eerste tijdslimiet was. Papa zou met het treintje ook daarheen gaan, maar we wisten niet helemaal zeker of dat zou lukken voordat ik er zou zijn. De afdaling viel me tegen. Donderdag met trainen ging het makkelijker. Ik werd dan ook aan alle kanten ingehaald en ben meerdere keren aan de kant gegaan voor anderen als er geen plek was om in te halen. Bij de Riffelalp stonden ze net als bij de start te spelen op waldhoorns. Dat hoorde je al vanaf een kilometer afstand of zo, wat echt mooi was zo in de bergen met uitzicht op de Matterhorn. De verzorgingspost hier was erg uitgebreid en ik heb me zo goed mogelijk volgepropt met bananen, repen en rozijnen. Papa kwam iets later dan ik, maar ik was toch nog aan het eten, en omdat ik ruim binnen de limiettijd zat heb ik rustig aan gedaan.

Ik had heel erg in m'n hoofd dat ik vooral op tijd bij de post op 29 kilometer moest zijn, omdat je dan in ieder geval door mocht lopen naar de finish. Vanaf de Riffelalp ging het eerst nog een stukje naar beneden naar Furi, en vanaf daar weer omhoog naar de Schwarzsee. Vooral die klim ging erg goed. Veel anderen liepen daar erg moeilijk vond ik. Ik nam veel kleinere stappen dan de meeste, maar daardoor hield ik ritme en ik haalde dan ook veel mensen in. Ik had me zorgen gemaakt om niks, want ik was ruim op tijd bij de verzorgingspost. Eenmaal boven voelde ik me niet heel geweldig meer. Misschien toch te weinig gegeten, en ik had een beetje last van de warmte. Papa vulde m'n waterzak nog een keer bij, en ik deed me weer te goed aan bananen en rozijnen. Nooit geweten dat rozijnen zo lekker kunnen zijn.

Vanaf hier was er nog maar één verzorgingspost voor de finish, waar papa niet kon komen. Je kon er alleen lopend naartoe, maar dan kon hij nooit op tijd bij de finish zijn. Toen ik aan de afdaling van de Schwarzberg begon merkte ik meteen dat het niet meer zo lekker ging. Ik was wel goed omhoog gelopen, maar misschien wel iets té goed. Je moet niet met je krachten smijten met nog bijna 20 kilometer te gaan. De klim die nu kwam was ontzettend zwaar. Dat lag niet alleen aan mij trouwens, iedereen liep daar te zwoegen. En iedere keer als je om een bocht kwam of weer een heuveltje over kon kijken bleef er maar meer klim komen. De post zou bij Trift zijn, en ik wist dat het laatste stukje daar naartoe weer dalen zou zijn. Ook wist ik dat er daarna nog een klein stukje klimmen zou komen, en dan verder alles dalen naar Zermatt. Toen ik aan de afdaling naar Trift begon zat ik er helemaal doorheen. Vanaf daar heb ik denk ik anderhalf uur verloren. Ik was moe, alles deed zeer, ik merkte dat m'n coördinatie minder werd wat niet handig is in een afdaling, en ik werd door iedereen voorbij gelopen. Ik wist dat ik eigenlijk wat zou moeten eten, maar had het gevoel dat ik alles er meteen weer uit zou spugen. Toen ik ook nog in de verte zag hoe het laatste stukje klimmen liep, en ik dus wist dat ik met elke stap naar beneden er even later weer drie omhoog zou moeten doen brak ik helemaal. De verzorgingspost bij Trift was sneu. Doordat er geen liften komen daar was er bijna niemand. Ik ben toch maar gaan eten ondanks de misselijkheid. En weer die rozijnen. Ik ben echt fan van rozijnen nu. Wat een geweldig idee om daar mee te staan. Hoe misselijk je ook bent, ze smaken evengoed prima. Er stonden een paar stoelen, maar ik was bang dat ik niet meer overeind zou komen, dus ik ben maar blijven staan. Ook begon ik 'm te knijpen voor de tijdslimiet. Ik verloor zo veel dat ik bang was dat ik niet eens meer op tijd binnen zou komen.

Gelukkig viel het stukje klimmen mee en was het vlakker dan het eruit zag. Daarna nog zes kilometer dalen. Ik liep tegelijk naar beneden met een aardige Zwitser. Ik heb me een heel tijdje alleen maar op hem gericht en zonder na te denken achter hem aan gehobbeld. Zonder hem was ik waarschijnlijk veel langzamer gegaan. Het laatste stuk werd wat steiler en toen hield ik 'm niet meer bij. Eenmaal weer in het dorp werd iedereen luid aangemoedigd, en na bijna 10 uur kwam ik dan eindelijk over de finish. Nog een uur speling dus, maar het leek er lange tijd op dat ik binnen de 9 uur zou kunnen finishen, dus dat geeft wel aan hoe kapot ik zat. Dat maakte me op dat moment allemaal niet meer uit. Ik was alleen maar super blij dat ik het gehaald had.

Ik kreeg een mooie medaille en een finisher t-shirt. Daarna kreeg ik nog gratis pasta. Dat leek erg lekker maar na zware inspanningen lust ik geen eten. Ik wist dat het wel beter was om meteen te eten dus ik heb het geprobeerd, maar aangezien ik het echt niet weg kreeg heeft papa het maar opgegeten. Anderhalf uur later had ik wel trek en zijn we naar de McDonalds geweest en heb ik nog een zak chips leeggegeten...

Meteen na de finish zei ik dat ik dit echt nooit meer doe, maar nog geen dag later was ik al plannen voor de volgende keer aan het maken. Het was waarschijnlijk het zwaarste wat ik ooit heb gedaan, maar ook ontzettend gaaf om te doen. En we hadden natuurlijk ontzettend mazzel met het weer, waardoor ik overal een waanzinnig uitzicht had.

De terugreis zondag was een ramp. Ik had ontzettend last van m'n been, wat ik altijd heb in de auto. Nu was het echt niet te harden en kon ik geen kwartier zonder pijn zitten, hoe vaak we ook pauze's hielden. Verder waren we door Frankrijk gegaan omdat er in Duitsland een grote file stond. Het heeft vrijwel de hele dag geregend, en eenmaal in België stond daar een onwijze file waar we ruim een uur in hebben gestaan. We waren om middernacht pas weer thuis.

Opvallend genoeg voel ik me eigenlijk prima. Na de Rotterdam Marathon had ik dagen onwijze spierpijn en heb ik weken niet gelopen. Nu heb ik dinsdag alweer acht kilometer gelopen en dat ging gewoon goed. Nu eens uitzoeken welke ik volgend jaar wil lopen. Ik weet nu in ieder geval wat een ultratrail inhoudt, en wat m'n zwakke punten zijn. Dan heb ik nog een jaar om daar wat aan te doen.