Harriët Koorn

Tijdrit Warns

5 april 2014

Tijdrit Warns, ook wel 'de slag om Warns' genoemd. Dat klonk veelbelovend. De eerste tijdrit van mijn seizoen, en nog in het door mij zo geliefde Friesland ook. Wat wil je nog meer.

Een korte tijdrit over 7,4 kilometer, maar dat leek me juist lekker om mee te beginnen. De eerste gaat namelijk nooit heel goed. In trainingen probeer ik natuurlijk ook tijdritten na te bootsen, maar toch is dat anders dan een wedstrijd. Je kan in een wedstrijd toch altijd net dat beetje meer, waardoor het ook net een beetje anders voelt. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou gaan, en hoe ik er voor sta.

Het parcours had ik met streetview al bekeken, en van te voren was er genoeg tijd om het een keertje te rijden. Niet moeilijk te onthouden, en niet technisch. De finish was op een dijk, waardoor je aan het eind nog even flink op je tanden moest bijten om niet stil te vallen.

Met nog vijf seconde te gaan voor mijn start kwamen er net een paar auto’s langs, waardoor ik niet heel scherp wegging. Ik moest opletten wat ze zouden doen, en of ik er niet te hard op af zou rijden. Gelukkig ging het goed, en had ik verder de hele tijdrit geen last van verkeer. De tijdrit bestond uit drie rechte stukken, en twee keer een bocht naar rechts. Al na een paar kilometer zag ik dat ik snel op mijn voorganger afreed, en die haalde ik dan ook kort daarna al in. Normaal is dat goed voor de moraal, maar ik ging zoveel harder dat het niet echt een kunst was. Het tweede rechte stuk stond de wind wat ongunstiger en het laatste stukje voor de tweede bocht liep iets omhoog, waar ik een beetje stilviel. Gelukkig ging het na de bocht ook weer naar beneden, zodat ik weer snel op gang was voor het laatste rechte stuk. Al gauw zag ik de finish liggen en probeerde ik zo hard mogelijk op het klimmetje af te rijden. Ik koos ervoor om te blijven liggen, omdat ik bij mijn tijdritfiets nogal snel met mijn knieën tegen mijn stuur kom als ik ga staan. Achteraf had ik het misschien toch beter wel kunnen doen, omdat ik nu nogal traag over de finish ging.

Eenmaal uitgehijgd wist ik niet zo goed wat ik ervan vond. Voor mijn gevoel trapte ik te weinig vermogen, maar dat blijkt achteraf wel vaker mee te vallen. Verder voelt een tijdrit eigenlijk altijd slecht, want anders ga je niet hard genoeg. Kennelijk kwam mijn gevoel vandaag niet helemaal overeen met de uitslag. Ik werd op 1 seconde 2e, en ging 42.8 gemiddeld. Eenmaal thuis mijn Garmin uitgelezen bleek er trouwens ook niks mis te zijn met mijn getrapte vermogen.