Harriët Koorn

Strandrace Rockanje

16 februari 2014

Een uitdagend parcours, en mooie weersomstandigheden. Het beloofde een mooie wedstrijd te worden in Rockanje.

Vorig jaar had ik hier ook meegedaan, en vond ik het parcours erg lastig. Ik zag er daardoor best een beetje tegenop. Gelukkig voel ik me de laatste weken weer veel sterker dus ik ging er toch ook wel vanuit dat ik goed zou kunnen rijden.

Ik stond helemaal vooraan bij de start, dus daar kon het al niet aan liggen. Ik stond naast Annemarie, die vlak achter me staat in het klassement. Een jongen die achter ons stond doordat hij later in het startvak was gaan staan vroeg of hij tussen ons in mocht staan, en was nog beledigd ook toen ik zei van niet. Moet je maar eerder komen...

Het startvak was vrij dicht bij de zee, en het zand was er hard. Ik was meteen goed weg. Na de start is het altijd even volle bak rijden om te proberen in een goeie groep te komen. Gelukkig stonden er veel mannen achter mij die veel harder kunnen fietsen, waardoor ik uit de wind een beetje kon ‘meeliften’ totdat er zich wat groepen begonnen te vormen. In eerste instantie reden er een paar vrouwen voor me, waarvan ik gewoon kon zien dat ze zich aan het opblazen waren, dus ik maakte me niet meteen zorgen. Alieke kan de hele wedstrijd zo hard doorrijden, maar de anderen niet. Dat bleek al snel, want ik haalde de meeste weer in. Annemarie lag vanaf de start achter mij. Na een paar kilometer moesten we het strand af, en kon ik gelukkig blijven fietsen in het mulle zand. Daarna reden we een rondje op deels gras, zand en asfalt, om weer op dezelfde plek het strand op te moeten. Op de terugweg kon ik niet blijven fietsen en moest ik even lopen, maar dat moest eigenlijk iedereen dus dat was niet zo erg. Ik zat in een goeie groep, alleen ik vond het niet hard genoeg gaan. Alieke reed uiteraard een eind voor me en verder zat er in mijn groep nog een meisje. Annamarie lag nog altijd achter me, en ik wilde mijn voorsprong op haar zo groot mogelijk maken. Ik ben dus even op kop gaan rijden van de groep en heb het tempo wat opgeschroefd. Dat werkte prima, want toen ik van kop kwam namen de mannen mijn tempo over en werd er aanzienlijk harder gereden. Stom genoeg had ik alleen mezelf er maar mee want doordat ik iets te veel had gegeven op kop, lukte het me net niet om achteraan weer aan te sluiten. Behoorlijk domme actie dus. Het andere meisje in die groep had haar eigen mannetje meegenomen om haar te helpen, en die zat er dus nog in. Ik baalde enorm, omdat ik bang was dat Annemarie me nu snel achterop zou komen. Ik ben in mijn eentje zo hard als ik kon door blijven rijden, in de hoop een groep tegen te komen waar ik verder mee kon. Bij de start/finish passage reed ik nog altijd alleen. Er kwam ook nog altijd geen groep van achteren dus ik werd nog niet ingehaald. Vlak voor het keerpunt kwamen er twee mannen me achterop, maar die reden net iets te hard. Ook hier moesten we van het strand af, en moest ik weer lopen. Het strand weer op redde ik jammer genoeg ook net niet fietsend. Ik haalde mijn rechtervoet uit m’n pedaal, en viel naar links… Snel weer opgestaan en door, maar dus nog steeds alleen. Ik had nu tegenwind en was bang dat ik het niet lang meer vol zou houden zo alleen. Gelukkig werd ik vrij snel ingehaald door een groepje van 4 mannen waarbij ik mooi kon aansluiten. De samenwerking was goed, en ik kon lekker meedraaien. Nog altijd geen Annemarie te zien, dus dat ging goed. Ik voelde me ook nog steeds goed en had nog altijd genoeg kracht om hard door te kunnen rijden. We kwamen weer langs de start/finish passage, en moesten nu alleen het eerste stuk inclusief de lus buiten het strand nog. We kregen de wind steeds gunstiger, en daar was de snelheid ook naar. Op het mullere stuk voordat we het strand afmoesten hield ik de groep niet meer bij. Gelukkig viel even later de rest van de groep ook uit elkaar, en reed ik tijdens de extra lus weer naar een paar mannen toe. Tijdens deze lus haalde ik ook het meisje met haar persoonlijke helper in. Het zag eruit alsof ze totaal geparkeerd stond.

We moesten nu alleen nog maar het strand weer op, en terug naar de finish. Dat eerste ging bij mij niet bepaald soepel, waardoor ik weer alleen reed. Gelukkig werd ik snel ingehaald door twee mannen waarbij ik aan kon sluiten, en met z’n drieën haalde we de anderen ook weer in die ik even eerder had moeten laten gaan.

Ik had me zo op Annemarie gefocust deze wedstrijd, dat ik er eigenlijk niet zo op had gelet als hoeveelste vrouw ik lag. Toen ik er zeker van was dat Annemarie me niet meer zou bijhalen begon het pas tot me door te dringen dat ik wel eens voor een podiumplek kon rijden. Bij de finish heb ik voor elke seconde gesprint om maar zoveel mogelijk voorsprong te hebben op Annemarie. Jammer genoeg heeft de speaker niet eens gezien dat er een vrouw binnenkwam, en wist ik dus nog niks. Gelukkig stond mijn vader wel op te letten, en vertelde me dat ik tweede was geworden. Daar was ik uiteraard erg blij mee. Verder ben ik vooral blij dat het weer zo lekker gaat en ik in vrij korte tijd toch weer een stuk verbeterd ben.

In het klassement sta ik nu tweede. Degene die voorafgaand aan deze wedstrijd tweede stond was er niet, en die heb ik dus ingehaald.