Harriët Koorn

Strandrace Ameland

8 maart 2014

Ik was nog nooit op Ameland geweest, en was er benieuwd naar deze wedstrijd. Weer eens wat anders.

We hebben er meteen maar een weekendje Ameland van gemaakt. Als je er dan toch bent, is het ook wel leuk om wat meer te zien dan alleen het strand. Zo vertrokken we op vrijdag richting het noorden. We zaten in een huisje op het vakantiepark waar ook de start was. ’s Middags heb ik nog even een rondje gefietst. Niet over het strand, ik wilde liever wat van Ameland zien. Zo reed ik lekker voor de wind zomaar een kant op, en kwam ik uiteindelijk uit bij een uitzichtpunt over "Het Oerd". Toen ik eens keek waar ik was, bleek dat wel zo’n beetje het verste punt te zijn waar je kon komen. (los van het strand) Ik moest dus maar weer eens terug. En toen bleek het iets harder te waaien dan ik dacht, en had ik nog 20 kilometer tegenwind naar het huisje. Dat was dus niet de ideale voorbereiding op een strandrace. Een beetje dom achteraf misschien, maar ik had wel een mooi rondje gefietst...

Zaterdagochtend was de start van de strandrace. Het was erg relaxt om op 500 meter van de start te overnachten. Ik heb eerst even de start verkend. Die was op het terrein van het vakantiepark, en we moesten eerst een stukje door de duinen voordat we bij het strand kwamen. Daarna heb ik ingereden op het strand. Het stuk wat ik had ingereden was prima zand, dus dat leek geen probleem te worden.

Tot tien minuten voor de start stond er nog een politieauto vast op de duin waar wij overheen moesten om op het strand te komen. Gelukkig werd dit opgelost, en konden we op tijd vertrekken. De dames zouden een minuut voor de heren vertrekken. Ik stond vooraan, en was al eerste weg. Er was eerst een stukje asfaltweg voordat we de duinen ingingen, en ik wilde daar graag als eerste zijn om het beste ‘pad’ te kunnen kiezen. Dat lukte. Vanaf toen ging het behoorlijk op en af, en daar was ik minder goed in. Zo werd ik dan ook meteen alweer ingehaald door een paar anderen. Eenmaal op het strand reed Alieke in haar eentje op kop, daarachter twee vrouwen, en daarachter eigenlijk iedereen, behalve Annemarie die achter mij staat in het klassement. Ik wilde mijn voorsprong dus meteen uitbreiden, en heb hard doorgereden. Zo reed al snel alleen Alieke nog vooruit en zaten de andere twee weer in mijn groep. De samenwerking in de groep meiden was bijzonder slecht. Ik heb geen idee waarom, maar bijna niemand draaide lekker mee. Ik heb geprobeerd daar verandering in te krijgen, maar dat lukte niet. Omdat Annemarie nog altijd op achterstand reed, ben ik toen zelf maar weer gaan rijden. Toen de eerste mannen voorbij kwamen lukte aansluiten eigenlijk niet. Ze reden te hard, en verder begonnen ze meteen te bleren dat we op moesten rotten en onze eigen wedstrijd moesten rijden. Heel sportief... Vanaf dat moment viel de groep wel een beetje uit elkaar. Vanaf dat moment was het ook gedaan met het goeie strand. Het was loeizwaar. Er zat geen goed stuk meer tussen. Bij de waterkant zoog het enorm, en de beste plek om te rijden was nog zo dicht mogelijk onder de duinen. Daar was het echter weer vrij mul, en stukken losgeslagen duingras zorgde voor hobbels en het fietste niet makkelijk. Aan het eind moesten we even van het strand af, om na een stuk door de duinen weer op het strand terug te gaan richting finish. Het stuk door de duinen had ik het erg zwaar. Er zaten veel kuilen in het pad, en ik stuiterde af en toe zowat van mijn fiets af. Ik reed daar met twee vrouwen, en alleen Alieke en Laura reden voor ons. Om op het podium te komen moest ik er dus bij blijven. Eenmaal weer op het strand reed een van de twee weg, en de ander heeft alleen maar in mijn wiel gehangen. Af en toe reden we een stukje met een paar mannen, maar doordat het zo slecht zand was en je continue de beste route moest zoeken kon je eigenlijk niet met een groep rijden. Na een tijdje waren we weer ‘compleet’ en zo zat ik in een klein groepje met twee mannen en de andere twee vrouwen, waarvan eentje nog altijd niks deed. Ik had op de heenweg al te veel gedaan, en nu ook weer om Annemarie maar op afstand te houden. Helaas brak me dat nu op, en moest ik de groep laten gaan met nog tien kilometer te gaan ongeveer. Er was nergens een groep te bekennen, en zo bleef ik maar alleen rijden. Uiteindelijk zag ik een klein groepje naderen van achteren. Ze waren nog zover weg dat ik niet kon zien of Annemarie daarin zat. Ze kwamen langzaam dichterbij en ik bleef maar zo hard mogelijk trappen om ze voor te blijven. Vlak voor de duin waar we het strand weer af moesten haalden ze me bij, maar Annemarie was gelukkig nergens te bekennen. Zo reed ik het laatste stuk door de duinen naar de finish helemaal gesloopt verder, en kwam ik als vijfde over de finish. Tot mijn genoegen werd degene die geen trap op kop heeft gedaan vierde, en belandde die dus in ieder geval ook naast het podium. Annemarie kwam pas minuten na mij over de finish, dus in het klassement ben ik weer verder uitgelopen. Volgende week in Castricum is de laatste wedstrijd van de competitie, en pech uitgesloten ben ik nu zo goed als zeker van de tweede plek. Ik mag ongeveer tien minuten op Annemarie verliezen, en dat is nog nooit gebeurd.

Ik baalde wel enorm van het verloop van deze wedstrijd. Mooi natuurlijk dat ik ben uitgelopen in het klassement, maar balen dat ik niet slimmer heb gereden en het podium heb gehaald. Achteraf was het verschil met Annemarie zo groot dat ik misschien niet zo hard op kop had hoeven te rijden, en ik me een beetje had kunnen sparen. Volgende week nog een poging...