Harriët Koorn

PWN Egmond Halve Marathon

12 januari 2014

Zondag deed ik voor het eerste mee met de PWN Egmond Halve Marathon, en hierdoor ook met het combiklassement van dit weekend. Ik was best zenuwachtig, en erg benieuwd hoe het zou gaan.

Ik had het idee dat ik best moeie benen had van de strandrace, en was bang dat ik daar veel last van zou hebben. Omdat ik lid ben van Le Champion, mocht ik in het derde vak starten. Het eerste vak was voor de wedstrijdlopers, en het tweede vak voor de businessgroepen. Dit was gunstig, omdat het nog vloed moest worden. Hoe later je dus startte, hoe smaller het strand zou zijn. Om 12.31 was het dan zo ver, en mocht ik aan de 21.1 kilometer beginnen. De route gaat eerst drie kilometer door Egmond, dan zeven kilometer over het strand naar Castricum, en vervolgens door de duinen weer terug naar Egmond. Ik werd vanaf de start meteen door iedereen ingehaald, waardoor ik het idee had heel slecht te zijn. Mijn Garmin gaf aan dat ik de eerste kilometer precies in 5 minuten had gelopen, waarna ik besloot me niks van alle anderen aan te trekken, omdat dat veel sneller is dan ik normaal loop. Op het strand was er een redelijk smalle strook goed beloopbaar zand. Rechts daarvan was de zee, en links een strook met veel muller zand. Het was goed te merken dat het vloed werd, en af en toe sprong iedereen opzij om te zee te ontwijken, en renden we een stukje door het mulle zand, tot er weer een strook hard zand was. Ook als je in wilde halen moest je meestal door het mulle zand, omdat er verder gewoon te weinig plek was.

Ik had zelf geen drinken bij me, dus ik had me voorgenomen om bij de verzorgingsposten goed de tijd te nemen om te drinken. Het leek me beter om iets tijd te verliezen met drinken, dan te weinig binnen krijgen en later met kramp te maken te krijgen. Bij vijf kilometer was de eerste verzorgingspost. Ik liep eigenlijk best lekker, en ook mijn Garmin gaf tijden aan waar ik tevreden mee was. Bij tien kilometer verlieten we het strand, en eenmaal boven op de duin was weer een verzorgingspost. De eerste kilometer door de duinen is onverhard, en best smal. Na deze kilometer, die bij mij niet zo lekker ging, volgden er verharde wegen en werd het ook wat breder. De regel is dat je zoveel mogelijk rechts houdt, en links inhaalt. Op sommige stukken was de weg echter alleen in het midden recht, en liepen de kanten schuin af. Ik krijg vrij snel overal pijntjes als ik niet ‘vlak’ loop, dus op die plekken ben ik toch maar lekker in het midden gaan lopen. Bij 14 kilometer was er weer een verzorgingspost, en dronk ik weer netjes mijn bekertje leeg. Het ging nog steeds best goed eigenlijk. Ik heb eerder een halve marathon gelopen waarbij ik op 17 kilometer een enorme dip kreeg, en even heb gewandeld. Ik was er nu dus op voorbereidt dat dat een lastig punt zou zijn. Gelukkig had ik dit keer die dip niet. Wel had ik enorme dorst, en dacht ik dat ik de laatste verzorging al had gehad. Gelukkig was er op 17,5 kilometer ook nog verzorging, waar ik erg blij mee was. Ik had inmiddels uitgerekend dat ik een pr moest kunnen lopen, als ik mijn tempo vol zou blijven houden. Hoewel ik dus erge dorst had, wilde ik ook niet te veel tijd verliezen bij het drinken. Het ging echter niet zo vlot, en ik moest even stilstaan om mijn bekertje aan te pakken. Daarna dronk ik het te snel op, waardoor ik nog een halve kilometer ben blijven hoesten... Iets na 18 kilometer moesten we de zogenaamde Bloedweg op. Dit is het laatste stukje in de duinen en gaat behoorlijk omhoog. Hierna liepen we de duinen uit en ging het laatste stuk weer door Egmond. Ik heb geprobeerd er nog een eindsprintje uit te persen, en kwam in 2.00.28 over de finish. Mijn oude record was 2.04.44, dus een dik pr. Toch ook wel een beetje balen dat ik niet net die halve minuut sneller heb gelopen. Ik had van te voren ingeschat dat ik er 2.15 over zou doen, omdat ik overal las dat Egmond niet snel is, en je daar dus niet snel een pr loopt. Pas in de laatste kilometers kreeg ik door dat het moest lukken, maar dat is nou ook weer niet het moment dat je op je helderst nadenkt, dus ik kwam er niet meer uit waar ik op uit zou komen als ik mijn tempo vast zou houden. Maar goed, een pr is een pr, dus ik moet tevreden zijn. In het combiklassement ben ik 19e geworden van de 75.