Harriët Koorn

KNWU Tijdritcompetitie Borsele

25 april 2014

Vandaag ging eigenlijk niks zoals ik het wilde, waardoor ik een slecht gevoel aan deze tijdrit heb overgehouden.

Gisteren bij Swift ging het nog zo goed, en ik had gehoopt vandaag net zo te kunnen rijden. Ik kan helaas alleen nooit slapen na een tijdrit, dus ik heb de halve nacht wakker gelegen. Dat was al niet ideaal. Op de heenweg kwamen we vervolgens in een enorme file terecht. Natuurlijk net ná een afslag, waardoor we geen kant op konden. We hebben meer dan een uur over twee kilometer gedaan. Toen pas konden we via binnenweggetjes om de file heenrijden. Hierdoor waren we zo laat dat ik het parcours niet meer kon verkennen. Het plan was om het rondje met de auto te rijden. Ik heb hier vorig jaar ook gereden, maar wist niet meer alles. Vorig jaar lag er in elke bocht veel grind, en ik had graag van te voren geweten of dat nu ook weer zo was.

Met inrijden op de rollen voelde ik me best goed, en kwam ik weer wat tot rust van de stress van de heenweg. Nu kwam de stress over mijn fiets echter weer terug. De regels wat betreft de afstelling van tijdritfietsen zijn dit jaar veranderd, en ik was bang dat mijn fiets niet door de keuring zou komen. Gelukkig had ik me druk gemaakt om niks. Ik ken de regels beter dan de man die mijn fiets keurde geloof ik. Ik had niet de indruk dat hij wist waar hij naar moest kijken, maar in ieder geval werd mijn fiets goedgekeurd.

Ik startte achter een Canadese, en voor een Francaise. Ik kende ze allebei niet, en wist dus niet of ik iemand in zou kunnen halen, of dat ik misschien zelf ingehaald zou worden. Dat is gelukkig nog nooit gebeurd tijdens een tijdrit, en dat wilde ik graag zou houden. De Francaise reed al rondjes door de straat met haar tijdrithelm (en rugnummer) op toen ik net uit de auto stapte en nog moest beginnen met mijn warming-up. Dat verbaasde me.

De start was 400 meter eerder dan vorig jaar, maar verder was het parcours hetzelfde gebleven. Meteen vanaf de start was de eerste helft van de tijdrit met tegenwind, waardoor ik niet in mijn ritme kwam. In de eerste bocht merkte ik dat het grind er nog lag, dus dat ik geen risico's kon nemen. Ik trapte hele stukken tegenwind eigenlijk een tand te zwaar, maar kon op souplesse niet dezelfde snelheid vasthouden. Dat heb ik vaker dit seizoen, dus daar moet aan gewerkt worden. Verder reed ik slechte bochten. Er zitten opvallend veel bochten in dit parcours, en ze liggen allemaal rot voor mijn gevoel. Ze zijn allemaal net te krap, waardoor je overal behoorlijk moet remmen om er niet uit te vliegen. (Of om niet onderuit te gaan door het grind.)

Het laatste stuk tegenwind zag ik dat er meerdere rensters vlak voor me reden. Ik kon er drie zien rijden, wat niet gebruikelijk is doordat je een minuut na elkaar start. Eenmaal voor de wind ging mijn snelheid eindelijk flink omhoog, en begon ik snel in te lopen op degene die voor me reed. Het bleek de renster te zijn die twee minuten voor mij was gestart. Het laatste stuk richting finish liep ik ook snel in op de Canadese die voor mij was gestart, maar die haalde ik net niet meer in. De Francaise achter mij reed ook langzamer dan ik trouwens.

Nadat iedereen gefinisht was bleek dat ik 23e ben geworden, en ik reed 41.7 gemiddeld. (Bij de uitslag gaan ze nog van de 19,5 kilometer van vorig jaar uit, maar hij is nu 19,9 kilometer. Vandaar het verschil.) Vorig jaar reed ik hier net 40 gemiddeld, en zat ik drie minuten achter winnares Ellen van Dijk. Nu won Ellen weer, en zat ik er 'maar' 1 minuut 46 achter. Ook heb ik vorig jaar überhaupt maar één tijdrit met een hoger gemiddelde dan 41.7 gereden, en haal ik dat dus nu al op een relatief slechte dag. Ik wist dat het een gok was om twee dagen achter elkaar te rijden, en ik weet nu dat ik dat nog niet helemaal kan. Toch moet ik dus waarschijnlijk evengoed wel een beetje tevreden zijn, want zo slecht ging het nou ook weer niet