Harriët Koorn

Districtkampioenschap Tijdrijden Zuid Schermer

21 mei 2014

Meteen met het goeie nieuws beginnen: ik ben derde geworden! Ik had erop gehoopt, maar geweldig dat het ook echt is gelukt.

Gisteren was dus het regiokampioenschap tijdrijden. De districten Noord- en Zuid-Holland zijn bij de vrouwen samengevoegd. Het werd dit jaar in Zuidschermer in Noord-Holland gehouden. Ik had het parcours vorige week al verkend, en vond het een mooi rondje. Ik rijd altijd goed in Zuidschermer, dus als ik dat nu ook gewoon zou doen moest het goed komen.

Overdag was ik toch wat zenuwachtiger dan anders. Er hing toch wat meer van af dan bij de meeste tijdritten. Hoewel de regel nergens staat, is het algemeen bekend dat de eerste drie van het districtskampioenschap (of in dit geval dus regiokampioenschap) zich automatisch plaatsen voor het NK. Als je dus geen zin hebt om in spanning te moeten zitten voor je NK plekje totdat de startlijst bekend is, is het maar het beste om te zorgen dat je hier op het podium komt. Nadat ik de startlijst had gezien wist ik dat het zou moeten kunnen, maar je moet het altijd nog maar doen natuurlijk.

We waren erg op tijd aanwezig. Ik was bang om in de avondspits vast te staan, en we wilden ook een beetje dicht bij de start parkeren. Nadeel was wel dat ik nogal lang moest wachten voordat ik met m’n warming-up kon beginnen. Ik begon hoofdpijn te krijgen en kreeg al meer zenuwen. Ik ben maar snel veel gaan drinken, en ben wat eerder met inrijden begonnen dan normaal. Dan deed ik tenminste iets. Ik vond het vrij warm en benauwd. Ik weet uit ervaring dat ik in zulk weer nooit optimaal presteer, maar daar heb ik maar niet teveel bij nagedacht. Je doet er toch niks aan.

Toen ik richting start reed begon het even hard te regenen. Het was gelukkig weer droog toen ik moest, maar het was wel jammer dat het parcours nu nat was. Ik kon dus niet hard door de bochten. Sommige deelnemers hadden een motor voor zich rijden. Er waren er niet genoeg voor iedereen, dus om de drie renners geloof ik ging er een motor mee. Ik vind dat altijd heel prettig rijden, maar jammer genoeg ging er al een motor met Kelly Markus mee, die voor mij startte. Dan maar zonder. Er was geen startpodium en je werd ook niet vastgehouden. Je moest je vasthouden aan een nogal wiebelig hek. Daardoor had ik het gevoel dat ik vrij traag wegreed, maar ik kwam daarna wel goed in m’n ritme. Eerst moesten we over twee lange rechte stukken, en daarna draaiden we een lange, beetje slingerende dijk op. Op het tweede rechte stuk had ik al het gevoel dat er geen minuut meer tussen Kelly en mij zat. Halverwege de dijk heb ik een punt genomen waar vanaf ik ben gaan tellen, en toen zat er nog maar een seconde of 20 tussen ons. Na nog twee bochten reed ik op weer een lang recht stuk, en merkte ik duidelijk dat ik snel op Kelly in reed. Aan het eind van de weg zat een vrij scherpe bocht, en hoe dichter we daar op af reden, hoe meer het er op leek dat ik precies bij die bocht bij haar zou zijn. Om dat te voorkomen ben ik enorm aan gaan zetten en gelukkig lukte het me daardoor om haar nog net voor de bocht in te halen. Vanaf hier was het nog ongeveer vier kilometer tot de finish. De laatste bocht was 180 graden, en dat was denk ik de slechtste bocht die ik ooit heb gereden. Die bocht lag al niet lekker, maar nu het nog nat was ook durfde ik helemaal niet meer en ik ging er echt idioot langzaam doorheen. Het laatste rechte stuk lukte het me niet meer om enigszins op souplesse m’n vermogen te blijven trappen, dus heb ik maar een tand zwaarder geschakeld en ben harkend naar de finish gereden. Ik had de op dat moment snelste tijd, maar dat heb ik nooit gehoord. Ik hoor niks met die tijdrithelm op. Ik was zo totaal kapot dat ik zo snel mogelijk stil ben gaan staan voordat ik om zou vallen. Even later kwam papa aanlopen en vertelde hij dat ik derde was geworden. Vera Koedooder werd eerste, en Natalie van Gogh tweede. Plekken één en twee had ik verwacht, en mijn plek enorm gehoopt. Echt super gaaf dat het gelukt is.

Ik heb me nog nooit zo naar gevoeld na een tijdrit. Je bent natuurlijk altijd helemaal kapot, maar normaal voel ik me toch altijd vrij snel weer normaal. Nu was ik duizelig en had ik het gevoel dat ik flauw zou vallen. Ik heb nooit een bidon mee met een tijdrit. Dat in combinatie met het benauwde weer zorgden er blijkbaar voor dat ik me zo ging voelen. Gelukkig ging het weer goed voordat ik naar het podium mocht.