Harriët Koorn

Dijk tot Dijk race (NK strandrace)

2 februari 2014

Het eerste NK strandrace ooit, en mijn vorm is weer groeiende. Dat beloofde een leuke wedstrijd te worden.

Vanaf januari ben ik weer serieus aan het trainen, en dat werpt gelukkig zijn vruchten af. In trainingen merk ik dat het weer steeds beter gaat. Ik krijg weer meer kracht en snelheid terug en merk ook dat ik weer sneller herstel. De trainingen die ik voorafgaand aan dit NK op het strand had gedaan gingen jammer genoeg niet zo lekker, maar dat had waarschijnlijk meer met de weersomstandigheden te maken. Het woei steeds keihard, en als je dan alleen traint voelt het nooit zo goed.

Vorig jaar was ik bij de Dijk tot Dijk race derde geworden, en was het mijn sterkste race van dat seizoen. Ik hoopte dat ik me dit jaar ook weer zo zou voelen. Vorig jaar was de start in Den Helder, en reden we tot Petten en weer terug. Dit keer was de start in Petten, en reden we dus andersom.

Met inrijden vond ik het strand er goed bijliggen, maar merkte ik ook meteen dat er wel erg veel wind stond. Ik reed maximaal 52 kilometer per uur, en dat was me op het strand nog niet eerder gelukt. Ook was ik voor de wind best een eindje doorgereden, en viel het best tegen toen ik het hele stuk weer terug moest in mijn eentje. Het was dus zaak om met de wedstrijd op de terugweg in een goeie groep te komen, want alleen was het niet te doen.

De dames startten anderhalve minuut voor de heren, wat ik altijd heel prettig vind. We stonden dus ook vooraan, waardoor er geen geduw en getrek was gelukkig. Vanaf de start gingen er meteen een paar dames volle bak weg. Ik ben niet zo explosief, dus kon dit niet bijhouden. Ik probeerde me niet gek te laten maken, en zodra we het strand op waren ben ik zo hard als ik kon in mijn eentje doorgereden. Natuurlijk wilde ik graag op een mooie positie eindigen, maar ik wilde ook op mijn klassement letten. Ik stond voorafgaand aan deze wedstrijd nog altijd derde, dus ik wilde nummer vier graag goed in de gaten houden. Eenmaal op het strand zag ik dat ik op haar een voorsprong had, en die wilde ik uiteraard zo groot mogelijk maken. Ik heb een tijdje als negende dame gereden, maar al snel haalde ik er weer een paar in, die zichzelf kennelijk over de kop hadden gereden door de snelle start. Ik hoopte dat ik bij een groepje heren zou kunnen aansluiten op het moment dat die me voorbij kwamen, maar dat lukte helaas niet. Het snelheidsverschil was te groot om die sprong te kunnen maken. Bij het keerpunt moesten we het strand af, en na een klein stukje door de duinen even verderop het strand weer op. Het strand af moest ik lopen, maar dat moest iedereen. Je fietst nou eenmaal geen duin op in het mulle zand. Het strand weer op ging prima, en daar kon ik gelukkig blijven fietsen. Er vormde zich al snel een groep die ik prima bij kon houden. Even later haalden we een klein groepje voor ons in. In dat groepje reed Jermaine, en wij reden op dat moment voor de zevende plek. De nummer vier van het klassement, Annemarie, zat nog altijd achter mij. Ik hoopte dus dat de groep waarin ik zat lekker door zou rijden, zodat er geen andere groepen bij ons aan zouden sluiten. Ik wist niet hoe ver ze achter me lag. Het waaide erg hard, en hoewel er best een deel van de groep meedraaide op kop, bleef het grootste deel achteraan hangen en deed niet veel. Dat was jammer, want als iedereen meewerkt kun je met z’n allen veel harder zonder dat het meer energie kost. Op ongeveer tien kilometer voor de finish haalden we nog twee vrouwen in, waardoor de vrouwen in ‘mijn’ groep nu voor de vijfde plek reden. Eenmaal in de buurt van Petten probeerde ik goed voorin te blijven, maar dat wilde iedereen dus dat was best lastig. Ik wist dat bij de strandafgang het zand aan de rechterkant het minst mul was, dus daar probeerde ik te rijden, zodat ik niet van mijn fiets af zou hoeven. Dit lukte, maar doordat we de dijk op ook iets naar rechts een bocht om moesten, reed ik mezelf zo een beetje klem. Dat was dus niet zo slim. Drie meiden hadden dit handiger gedaan, en reden voor me. Ik heb volle bak gereden om ze terug proberen te pakken. Bij eentje lukte dat, bij de andere twee niet meer. Uit mijn groep werd Jermaine Post vijfde, Riejanne Markus zesde, en ik op een seconde daarachter zevende. Annemarie eindigde ongeveer twee minuten achter mij, zodat ik mijn voorsprong in het klassement op haar iets heb vergroot.

Hoewel ik natuurlijk graag hoger was geëindigd, ben ik toch tevreden over deze wedstrijd. Na Hoek van Holland - Den Helder ben ik niet meer bij de eerste tien geëindigd, en ik ben blij met hoe ik me voelde. Ik had eindelijk weer eens de macht om wat te kunnen doen. Het is prettig om te weten dat mijn trainingen vanaf januari goed hebben geholpen, en dat werkt ook motiverend om door te gaan. Er komen nu nog drie wedstrijden aan die meetellen voor het klassement, dus ik hoop dat ik de stijgende lijn die ik nu te pakken heb kan doorzetten.