Harriët Koorn

Derp Bikers Beachrace

9 november 2013

Na Hoek van Holland-Den Helder ging het wat achteruit met mijn conditie. Hoewel ik me daar heel sterk voelde en me voor mijn gevoel niet totaal de vernieling in had gereden, bleef ik toch lang moe na afloop.

Deze strandrace telde niet mee voor de strandracecompetitie, dus ik hoefde me niet druk te maken om mijn klassement. De start was in Egmond. De dames startte ongeveer vijf minuten voor de heren. Vreemd genoeg wilde of durfde er niemand echt door te rijden. We hadden het eerste stuk de wind in de rug, dus ik snapte er niks van. Iris Slappendel en ik probeerde er meerdere keren meer gang in de krijgen, maar op het moment dat wij van kop kwamen ging iedereen weer achterom zitten te kijken. Van één ploeg deden er drie meiden mee, en zelfs die waren te beroerd om te rijden. Het stomste was nog wel dat de damesgroep meteen vanaf de start in tweeën was gebroken, en dat die twee groepen weer bij elkaar kwamen door het gesukkel. Bij Bergen was het keerpunt, en gingen we tegenwind terug richting Castricum. Er werd nog altijd niet lekker gedraaid, en het wachten was dus op de mannen. Omdat die vijf minuten later gestart waren duurde het best een tijdje voor ze ons bijhaalden. Vlak daarvoor probeerde Iris om weg te rijden en sprong ik mee, vooral omdat ik de aansluiting met de mannen niet wilde missen en dat beter gaat als je voorin de groep rijdt. Hoewel ik me tot dit moment best goed voelde, had ik het erg zwaar toen de mannen er eenmaal bij kwamen. Ik heb het nog een tijdje vol kunnen houden, maar moest helaas toch lossen. Bij Castricum was weer een keerpunt, en kreeg ik de wind dus weer in de rug. Jammer genoeg had ik me een beetje opgeblazen en was het beste er inmiddels wel vanaf. Vlak voor de doorkomst in Egmond waren er kunstmatig wat enorme heuvels op het strand gemaakt waar we overheen moesten. Dit moest lopend, want het was onmogelijk om dit fietsen te blijven doen. Ik hou niet van zulke zelfgemaakte obstakels. Alle natuurlijk elementen van het strand en op- en afgangen zijn leuk, maar het is geen veldrijden, dus daar moet het wat mij betreft bij blijven. Vlak voor deze heuvels haalde een meisje mij in en lag ik nog derde. Zij kwam wat soepeler over die heuvels, en ik kon niet meer aanhaken. Vanaf dat moment begon ik een beetje te balen, en ging het niet meer. We moesten het hele parcours nog een keer, wat ook niet hielp voor de moraal. Ik kon niet meer afzien en werd door zo’n beetje iedereen ingehaald. Hoeveelste ik ben geworden weet ik niet, want de uitslag werd handmatig bijgehouden en ik kom er niet in voor... Een dag later was ik trouwens ziek, dus dat verklaart misschien waarom ik vrij snel leeg was